Και τώρα τι;
Προσπάθησες. Κόπιασες. Έφτασες μέχρι ένα σημείο και τώρα… τίποτα.
Δουλειά, παιδιά, υποχρεώσεις, σύντροφος. Και κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά, το δικό σου όνειρο έμεινε στην άκρη. Πάπαλα!
Και τώρα; Φτου κι απ’ την αρχή. Να χτίσεις ξανά. Αλλά τι; Και κυρίως, πότε;
Είσαι κουρέλι. Ξεθεωμένη, χωρίς δυνάμεις, με μια ψυχή απογοητευμένη και τα αποθέματά σου στο μηδέν. Ο στόχος έχει χάσει το περίγραμμά του. Οι σκέψεις είναι σκόρπιες, ανακατεμένες με τοξικότητα, καθημερινές ανοησίες, κουβέντες χωρίς ουσία και μια ζωή που μοιάζει να μην πηγαίνει πουθενά.
Ζεις για να επιβιώνεις.
Σε παρέσυρε το ρέμα, το ρεύμα, το χάος που επικρατεί γύρω σου, αλλά και μέσα σου. Στις σκέψεις, στις πράξεις, στις επιλογές σου. Έχεις νιώσει κι άλλες φορές χαμένη, αλλά αυτή τη φορά είναι διαφορετικά. Γιατί μαζί με την απογοήτευση έρχεται και μια αίσθηση ήττας. Μια ήττα απέναντι στον ίδιο σου τον εαυτό. Στην κόπωση, στην αδυναμία σου να μείνεις μόνη, να συγκεντρωθείς σε αυτό που ήθελες και να το φτάσεις κάπου.
Βλέπεις, έβαλες πολλά καρπούζια κάτω από την ίδια μασχάλη. Και ήταν αναπόφευκτο κάποια στιγμή να πέσουν. Έπεσε εκείνο που ίσως ήταν πιο ευάλωτο. Το όνειρό σου. Το άφησες στην άκρη για άλλη μια φορά στη ζωή σου.
Μόνο που τώρα δεν έχεις κάποιον να κατηγορήσεις. Δεν μπορείς να αποδώσεις την ευθύνη στις συνθήκες, στους άλλους, στις απαιτήσεις της καθημερινότητας. Νιώθεις πως η ευθύνη είναι δική σου. Και αυτό το φορτίο είναι βαρύ. Ασήκωτο.
Δεν έχεις καν το κουράγιο να το μοιραστείς. Τι να πεις; Να αραδιάσεις για ακόμη μία φορά δικαιολογίες και εξηγήσεις για το τι πήγε στραβά;
Κι όμως, κάπου εκεί αρχίζεις να αναρωτιέσαι: Μήπως τελικά δεν ήταν μόνο οι υποχρεώσεις; Μήπως ήταν και η δική σου δυσκολία να μείνεις μόνη, να προστατεύσεις τον χρόνο σου, να επιμείνεις σε αυτό που ήθελες;
Γιατί η παρέα είναι όμορφη. Ο έρωτας είναι όμορφος. Η συντροφικότητα έχει τη δική της αξία. Όμως, όταν ο χρόνος μοιράζεται, μοιράζονται και οι σκέψεις, οι προτεραιότητες, η ενέργεια. Και κάπως έτσι, το μυαλό πείθεται ότι αυτός είναι ο δρόμος που θέλει να ακολουθήσει.
Και καλά έκανες, θα σου πει κάποιος. Γιατί να μην επιλέξεις τον έρωτα;
Το ερώτημα, όμως, δεν είναι αν έπρεπε να επιλέξεις τον έρωτα. Είναι γιατί, επιλέγοντάς τον, άφησες ξανά τον εαυτό σου χωρίς όρια.
Γιατί ο χρόνος έχει συγκεκριμένες ώρες. Και όσο γρήγορα κι αν τρέξεις, όση ταχύτητα κι αν αναπτύξεις, τα κουκιά δεν βγαίνουν πάντα.
Μήπως, λοιπόν, πρέπει κάθε φορά να επιλέγεις;
Ή μήπως πρέπει να μάθεις να μη σταματάς ποτέ;
Το δεύτερο μοιάζει ιδανικό, αλλά είναι αδύνατο. Γιατί είσαι άνθρωπος. Όχι ρομπότ. Έχεις αντοχές, ανάγκες, συναισθήματα και όρια.
Και γράφοντας, αρχίζεις να καταλαβαίνεις τι είναι αυτό που πραγματικά σε πονάει.
Δεν είναι μόνο το όνειρο που έμεινε πίσω. Είναι η αίσθηση ότι δεν κατάφερες να διεκδικήσεις την επαγγελματική ζωή που ήθελες. Να σταθείς στα πόδια σου, να δημιουργήσεις, να αποκτήσεις την οικονομική ισορροπία που επιθυμείς. Να έχεις μια επαγγελματική ταυτότητα που να σε εκφράζει και να σου δίνει υπόσταση.
Και κάπου εκεί εμφανίζεται η σκληρή εσωτερική φωνή.
«Δεν τα κατάφερες. Ασχολήθηκες με πράγματα που δεν εκτιμάς. Άφησες τον εαυτό σου πίσω. Πόσα θα μπορούσες να είχες κάνει αν είχες επιμείνει;»
Ξυπνάς ιδρωμένη από εφιάλτες, σκέφτεσαι, αναλύεις, θυμώνεις. Είναι κρίση μέσης ηλικίας; Είναι ο φόβος ότι ο χρόνος περνά και πλησιάζεις τα πενήντα χωρίς να έχεις καταφέρει όσα ονειρεύτηκες; Είναι η απογοήτευση για τις επιλογές σου; Ή μήπως όλα μαζί;
Γιατί έχεις ευθύνες. Απέναντι στα παιδιά σου, στη μητέρα σου, στους ανθρώπους που στηρίζονται σε εσένα. Απέναντι στις υποσχέσεις που έδωσες, αλλά κυρίως απέναντι σε εκείνη την εκδοχή του εαυτού σου που κάποτε πίστεψε πως θα τα καταφέρει.
Και όσο περισσότερο σκέφτεσαι, τόσο μεγαλώνει ο θυμός. Θυμώνεις με όσα δεν έκανες, με όσα ανέβαλες, με τον χρόνο που χάθηκε. Αναρωτιέσαι πόσο διαφορετική θα μπορούσε να είναι σήμερα η ζωή σου αν είχες επιμείνει μέχρι το τέλος.
Θα τα κατάφερνες άραγε; Ή μήπως το όνειρο ήταν μια φούσκα που αργά ή γρήγορα θα έσκαγε;
Δεν θα μάθεις ποτέ με βεβαιότητα.
Ξέρεις μόνο τι νιώθεις τώρα. Ένα κενό που σε διαπερνά από την κορυφή μέχρι τα νύχια.
Η επαγγελματική σου ταυτότητα μοιάζει να μην έχει ταυτότητα. Δεν έχει υπόσταση, δεν έχει πού να ακουμπήσει. Μόνο μερικά στιχάκια, κάποια άρθρα και σκέψεις που ίσως δεν διάβασε κανείς.
Και αυτό πονάει. Γιατί δεν είναι απλώς η απουσία αναγνώρισης. Είναι η αίσθηση ότι κάτι που είχε αξία για εσένα δεν κατάφερε να βρει τη θέση του στον κόσμο.