Με το ζόρι θετικότητα…

Με το ζόρι θετικότητα…

Θα το ξεπεράσεις μην είσαι αρνητικός…

Υπήρξα κι εγώ  κάποια στιγμή έτσι, μέχρι που κατάλαβα ότι αυτή δεν ήταν θετική στάση αλλά στάση έξω από την πραγματικότητα.

Εκφράσεις όπως…

Έλα πως κάνεις έτσι, πήγαινε παρακάτω μια απόφαση είναι. Σκέψου επιτέλους θετικά. Αυτά συμβαίνουν, η ζωή είναι χαρά.

Όταν βρίσκεσαι σε μια δύσκολη ψυχολογική φάση της ζωής σου, από  μια αλλαγή η από κάτι αναπάντεχο που ήρθε στη ζωή σου, οι άνθρωποι γύρω σου,  σε παροτρύνουν να σκεφτείς θετικά, να χαμογελάσεις, να προχωρήσεις και να πάψεις να στεναχωριέσαι.

Όμως η δική σου πραγματικότητα είναι διαφορετική.

Αυτό δεν είναι ούτε καλό ούτε κακό. Απλά συμβαίνει, βιώνεις συγκεκριμένα συναισθήματα. Μην νιώθεις άσχημα για αυτό. Είναι απόλυτα φυσιολογικό. Είναι απόλυτα ανθρώπινο να νιώθεις άσχημα,  από κάτι που συνέβη στην ζωή σου και σου  προκάλεσε αυτά τα άβολα συναισθήματα .

‘Όταν θέλεις να βοηθήσεις να θυμάσαι…

Ή θετική στάση δεν βοηθά, η παρότρυνση να αλλάξει στάση απομακρύνει, η αποφυγή να μην εκφράζει το συναίσθημα φέρνει σιωπή.

Έτσι η θετική σου στάση έχει  το αντίθετο αποτέλεσμα… να μείνει μόνος,  κάποιος που έχει πολύ ανάγκη την στήριξή σου.

Καλλιέργησε την  εν-συναίσθηση.

Μπες  στη θέση του άλλου και απλά  άκουσε. Μην κρίνεις, μην  παροτρύνεις. Δεν έχει αυτό ανάγκη, δεν το χρειάζεται τώρα , δεν είναι απλά η στιγμή . Τώρα έχει ανάγκη από στήριξη. Κατανόησε  τα συναισθήματα, που απλά υπάρχουν.

Η εν-συναίσθηση είναι  σημαντική.

Το να  είσαι ευαισθητοποιημένος στα συναισθήματα των άλλων  και να δείχνεις  κατανόηση, θα βοηθήσει στη δημιουργία ενός περιβάλλοντος όπου θα αισθανθεί ελεύθερος να μοιραστεί τις πραγματικές του  σκέψεις και συναισθήματα.

Την επόμενη φορά που θα συμβεί ένας δικός σου άνθρωπος να είναι σε δύσκολη στιγμή , απλά άκουσε,  ρώτα πως νιώθει,  πες απλά… είναι δύσκολο καταλαβαίνω. Κι ας μην καταλαβαίνεις…  δεν χρειάζεται να κάνεις τίποτε άλλο, απλά μείνε εκεί.

Μόνο Αυτό χρειάζεται.

 

 

Πόσες φορές εγκατέλειψες κάτι δικό σου, όχι επειδή έπαψες να το θέλεις, αλλά επειδή δεν έμαθες ακόμη να του δίνεις χώρο στη ζωή σου;

Πόσες φορές εγκατέλειψες κάτι δικό σου, όχι επειδή έπαψες να το θέλεις, αλλά επειδή δεν έμαθες ακόμη να του δίνεις χώρο στη ζωή σου;

  Και τώρα τι; Προσπάθησες. Κόπιασες. Έφτασες μέχρι ένα σημείο και τώρα… τίποτα. Δουλειά, παιδιά, υποχρεώσεις, σύντροφος. Και κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά, το δικό σου όνειρο έμεινε στην άκρη. Πάπαλα! Και τώρα; Φτου κι απ’ την αρχή. Να χτίσεις ξανά. Αλλά τι; Και...

Βάλε καφέ…

Βάλε καφέ…

Κι αν δεν χρειάζεται να προσπαθήσεις άλλο; Μήπως τελικά η αυτοβελτίωση έχει γίνει άλλη μία υποχρέωση στη λίστα μας; Να προσπαθείς συνεχώς, να εξελίσσεσαι, να διορθώνεις ό,τι δεν σου αρέσει, να πετυχαίνεις στόχους. Κι αν δεν τα καταφέρνεις, μάλλον δεν προσπάθησες...