Ανέφερα σε προηγούμεno άρθρο πως η δική μου πυξίδα είναι η αγάπη.
Παραδέχομαι ότι δεν είναι εύκολος δρόμος.
Πως φτάνεις να αγαπάς με ανιδιοτέλεια στο ταξίδι σου…/
Ουπς δεν είναι εύκολο.
Ο εγωισμός θεριεύει σε όλες τις σχέσεις.
Το ανήκει, το μου ανήκει ερμηνεύεται με κτητι-κότητα.
Όλοι θέλουμε να ανήκουμε κάπου.
Αυτό δεν είναι κακό, αντίθετα είναι πολύ ωραίο και δημιουργεί ασφάλεια.
Ασφάλεια που όλοι μας έχουμε ανάγκη.
Όμως… Το εγώ κυριαρχεί και μπορεί να διαλύσει οτιδήποτε στο πέρασμα του.
Το εγώ δεν μπορεί να αγαπήσει.
Γιατί; Γιατί πολύ απλά δεν μπορεί να δει τον άλλον με κατανόηση, με συμπόνια, με εν-συναίσθηση, με ελευθερία…
θέλει απλά να εκδηλωθούν οι προσδοκίες του.
Βλέπει μέσα από το φακό των επιθυμιών του… θέλει να πάρει.
Το να δεχτώ κάποιον όπως είναι προϋποθέτει να έχω δεχτεί πρώτα τον εαυτό μου όπως είναι.
Με αυτά που μου αρέσουν αλλά και με αυτά που δεν μου αρέσουν. Δεν έχουμε μόνο προτερήματα, έχουμε και δυσκαμψίες και βαθουλώματα.
Με τα χρόνια αναγνωρίζουμε και αποδεχόμαστε και βρίσκουμε τρόπο να τα λειάνουμε και να τα μαλακώσουμε.
Πολλές φορές όμως κάνουμε πως δεν τα βλέπουμε, τα προσπερνάμε και κοιτάμε πώς να αλλάξουμε τον άλλον.
Ξεχνάμε πως οι άλλοι… είναι ο καθρέφτης μας…
Το εσωτερικό ταξίδι προς τα μέσα δεν συμβαίνει από τη μια μέρα στη άλλη.
Το εσωτερικό ταξίδι είναι η γνωριμία μας με τον κόσμο μέσα μας.
Πως έφτασα εδώ σήμερα;
Όλα αυτά που πιστεύω, κάνω, επιλέγω… είναι δικά μου;
Πόσο εύκολο είναι να αναγνωρίσω τι είναι δικό μου και τι όχι μέσα στα χρόνια.;
Πως ξεφύτρωσε μια συνήθεια;
Πως σκέφτομαι όπως σκέφτομαι;
Γιατί έχω επιλέξει να πορευτώ εδώ κι όχι κάπου αλλού;
Πολλά τα ερωτήματα που θέτεις και οι απαντήσεις είναι αλήθεια δικές σου;
Η είναι ριζωμένες πεποιθήσεις που ακούς σε όλη σου τη ζωή;
Τελικά εσύ τι πιστεύεις;
Μπορείς άραγε να κάνεις τον διαχωρισμό και να ζήσεις ανεπηρέαστη/ος τη ζωή σου;
Η θα αποδεχτείς ότι αυτό είσαι και δεν θα ασχοληθείς με σένα;
Ότι έρθει… μου είπε κάποιος κάποια στιγμή… δεν κυνηγάω τίποτα!
Μου έκανε μεγάλη εντύπωση εκείνη τη στιγμή.
Το σκέφτομαι ακόμη και σήμερα.
Άραγε είχε δίκιο;
Είχε άδικο;
Τι εννοούσε στ’ αλήθεια;
Αφήνομαι στη ροή;
Αφήνομαι στη μοίρα μου;
Αφήνομαι στο έλεος των γεγονότων;
Τι κάνω τελικά;
Και αναρωτιέμαι γιατί σκαλώνει μέσα μου αυτή η απάντηση;
Μήπως;
Ότι δεν μπορώ να αφεθώ στη ροή;
Η ότι δεν θέλω να αφήσω τη ζωή μου σε καμία μοίρα;
Ναι δεν μπορώ να τα ελέγξω όλα… Αλλά αυτά που μπορώ να ελέγξω;
Εσύ τι σκέφτεσαι;
Σε ποιο σημείο της γνωριμίας με τον εαυτό σου βρίσκεσαι;
Πλησιάζεις στη αλήθεια σου;
Αρκείσαι με αυτό που ανακάλυψες;
Δεν έχεις χρόνο να το ψάξεις;
Η σου μοιάζει δύσκολο το ταξίδι;
Τι συμβαίνει;
Γράψε μου αν θέλεις;
Με ενδιαφέρει πολύ να μαθαίνω νέα μονοπάτια… Γιατί το ταξίδι είναι πάντα διαφορετικό για τον καθέναν μας, αλλά πάντα μπορούμε να ταξιδεύουμε παρέα και να μοιραζόμαστε εμπειρίες και διαφορετικούς τρόπους… anastasia@fliskanopoulou.gr
