Αναρωτιέμαι συχνά τι μου λείπει και νιώθω ανεπαρκής, ατελής, άδεια, ανικανοποίητη, κουρασμένη, θέλω ησυχία κι έπειτα μου λείπουν οι άλλοι κι έπειτα πάλι ησυχία.

Θέλω να  αδειάσω το κεφάλι από την φασαρία.

Διαλογίζομαι, διαβάζω ακούω μουσική. Μετά δουλειά, φίλοι, επικοινωνίες.

Τι ψάχνω να βρω σε έναν κόσμο που είναι αβέβαιος;

Ίσως την ασφάλεια, ίσως τη γαλήνη, ίσως να σβήσω μάταια όλα όσα γυρνάνε στο κεφάλι μου;

Ξέρω ότι όλα είναι παροδικά…  Θα αλλάξει το σκηνικό και μέσα μου και έξω.

Δεν θα μείνει τίποτα ίδιο.

Ξέρω ότι ούτε κι εγώ θα παραμείνω όπως είμαι τώρα.

 Είναι στη φύση μας η αλλαγή.

Είναι στη φύση της ίδιας της ύπαρξης.

Όμως όλες αυτές οι σκέψεις και οι επιβεβαιώσεις του μυαλού δεν φτάνουν για να το ηρεμήσει.

Συνεχίζει να υπάρχει αναστάτωση.

Είναι γιατί κάτι δεν λειτουργεί καλά στο σώμα;

Να ναι ο σίδηρος χαμηλός . Να ναι που δεν είμαι πια 20. Να ναι που δεν έχω διάθεση να κάνω πράγματα που πριν είχα. Να είναι που δεν βλέπω πια τις γιορτές με ενθουσιασμό.   Να ναι που απορώ που μου δίνει χαρά να μένω μόνη. Να ναι που προτιμώ να γράφω εδώ, παρά να συναντώ ανθρώπους. Να ναι που νιώθω απογοήτευση για αυτό που ζούμε.  Να ναι που νιώθω κι εγώ μέρος  του. Να ναι που μεγαλώνω και δεν δείχνω πια ίδια,  στον καθρέφτη μου. Να ναι η απώλεια που νιώθω ένα τεράστιο κενό. Έχει ανοίξει μια τρύπα για όσα δεν είπα, δεν έκανα, δεν τόλμησα. Μπορεί και να είναι όλα αυτά μαζί και τίποτα.

Καταλήγω να τα αφήνω στην άκρη και γράφω.

 Πάντα κάτι μαθαίνω όταν  γράφω. Όχι  πως υπάρχει ποτέ περίπτωση να τα μάθω όλα. Κανείς μας. Νομίζουν κάποιοι πως το καταφέρνουν, αλλά εγώ δεν το έχω δει ακόμη και στους πιο μορφωμένους γηραιούς ανθρώπους. Πάντα κάτι ξεφεύγει. Μπορεί να έχεις τελειοποιήσει την μια πλευρά αλλά την άλλη δεν θα προλάβεις.

Όχι πως φταις, όχι καθόλου.

Είναι απλά στη φύση μας να είμαστε ατελείς. Είμαστε τέλεια ατελείς.

Είναι ωραίο αυτό. Δεν μπορείς να κάνεις παρέα με τον κ. τέλειο. Θα ήταν πολύ βαρετό. Κουράζει η τελειότητα.

Μου αρέσει να βλέπω πάντα κάτι να ξεφτά.

Κάτι να έχει ξεφύγει από τον έλεγχο.

Κάτι που δεν μπορείς να ελέγξεις. Εκεί είναι που δημιουργούνται τα πιο υπέροχα πράγματα. Εκεί στο χάος, εκεί που δεν υπάρχει όριο. Όλα ξεφεύγουν από τον  έλεγχο σου και μοιάζουν να χάνονται. Εκεί είναι που συμβαίνουν τα θαύματα.

Στο χάος του μυαλού σου βρίσκονται όλα όσα δεν έχεις εξερευνήσει, όλα όσα δεν σου έμαθαν. Αυτά τα παρατήρησες. Τα είδες και ποτέ δεν σχολίασες. Αυτά που δεν λέγονται στους άλλους, αλλά  τις στιγμές που βρίσκεσαι μόνος.

Τις στιγμές που αφήνεις απροκάλυπτα τον αληθινό εαυτό σου να βγει προς τα έξω. Να σκεφτεί ότι δεν μπορεί να εκφράσει. Αυτά που πρέπει να κρύψει από τους άλλους…  αλλά από σένα δεν κρύβονται. Φωνάζουν και ξεχύνονται σαν από χύτρα που σκάει.

Η αλήθεια είναι αυτή που μόνο εσύ γνωρίζεις. Αλλά ακολουθείς τον συμβατό δρόμο για να ταιριάζεις με το πλήθος.

Όμως ξέρεις πως η αλήθεια πάντα θα ψάχνει το φως.

Αν είσαι φως θα λάμψεις, αν είσαι σκοτάδι θα τα μαυρίσεις όλα γύρω σου. Δεν το επιλέγεις υπάρχει απλά μέσα σου.

Ατελείς μα λαμπερός. Όσο πιο ατελής τόσο πιο λαμπερός. Δεν πασχίζεις για την τελειότητα, πασχίζεις για το φως. Όχι εκείνο που θα σε αποθεώσουν. Αλλά εκείνο που μόνο  λίγοι μπορούν να δουν. Μόνο αυτοί που είπαν την αλήθεια τους στο εαυτό τους.

Αν είσαι σκοτάδι ψάχνεις την απάντηση στους άλλους. Την λύση κάποιος άλλος να σου δώσει. Το σκοτάδι δεν βλέπει, μονάχα λιγοψυχά να βρει υπαίτιους. Κάποιος να φταίει για το χάλι μου. Κάποιος να φταίει για το σκοτάδι που εγώ απλώνω.

 Η μέρα πάντα θα έρχεται.

Είναι στη φύση της ζωής.

Και το σκοτάδι θα έρχεται μα εγώ θα κοιμάμαι.

Κοιμήσου κι εσύ στο σκοτάδι… ξεκουράσου.