Είσαι πάντα πολύ μεγαλύτερος από αυτό που νιώθεις.

 

Τα πράγματα δεν είναι πάντα η το ένα η το άλλο.

Πολλές φορές μπορεί να είναι και τα δυο.

Όταν βιώνεις μια κατάσταση πόνου, συνδέεις τον εαυτό σου άρρηκτα με την κατάσταση.

Όμως δεν είναι έτσι.

Το ένα δεν είναι το άλλο.

Είσαι πάντα πολύ μεγαλύτερος από τον πόνο που νιώθεις.

Δεν είσαι εσύ ο πόνος. Ο πόνος είναι κάτι ξέχωρο από σένα.

Είναι κάτι που βιώνεις. Εσύ παραμένεις πάντα εσύ.

Ο χρόνος θα πάρει τον πόνο αλλά όχι εσένα.

Εσύ θα συνεχίσεις να προχωράς αφήνοντας καταστάσεις πίσω σου.

Δημιουργείς έναν καινούριο χώρο προχωρώντας μπροστά,  για νέα πράγματα.

Ναι ο πόνος μπορεί να συνεχίσει πολλές φορές να υπάρχει, όμως μπορεί να τρυπώσει και η χαρά παράλληλα και να νικήσει τον πόνο. 

Πόσες φορές εγκατέλειψες κάτι δικό σου, όχι επειδή έπαψες να το θέλεις, αλλά επειδή δεν έμαθες ακόμη να του δίνεις χώρο στη ζωή σου;

Πόσες φορές εγκατέλειψες κάτι δικό σου, όχι επειδή έπαψες να το θέλεις, αλλά επειδή δεν έμαθες ακόμη να του δίνεις χώρο στη ζωή σου;

  Και τώρα τι; Προσπάθησες. Κόπιασες. Έφτασες μέχρι ένα σημείο και τώρα… τίποτα. Δουλειά, παιδιά, υποχρεώσεις, σύντροφος. Και κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά, το δικό σου όνειρο έμεινε στην άκρη. Πάπαλα! Και τώρα; Φτου κι απ’ την αρχή. Να χτίσεις ξανά. Αλλά τι; Και...

Βάλε καφέ…

Βάλε καφέ…

Κι αν δεν χρειάζεται να προσπαθήσεις άλλο; Μήπως τελικά η αυτοβελτίωση έχει γίνει άλλη μία υποχρέωση στη λίστα μας; Να προσπαθείς συνεχώς, να εξελίσσεσαι, να διορθώνεις ό,τι δεν σου αρέσει, να πετυχαίνεις στόχους. Κι αν δεν τα καταφέρνεις, μάλλον δεν προσπάθησες...