Όταν δεν επιτρέπουμε ποτέ στον εαυτό μας να βιώσει τα συναισθήματα τι συμβαίνει;
Είτε θα βγουν όταν δεν θα τα περιμένεις, είτε θα έρθουν ως συμπτώματα στο σώμα μας.
Το να προσποιείσαι ότι είσαι άτρωτη/ος είναι σαν να κλείνεις τα μάτια στον εαυτό σου.
Σαν να αρνείσαι τα συναισθήματα.
Τα βάζεις στην άκρη και απευθύνεσαι μόνο στην λογική επίλυση.
Και ως ένα σημείο είναι οκ.
Λύσε πρακτικά τα ζητήματα.
Όμως αν αγνοήσεις το συναίσθημα που βιώνεις η όποια λύση είναι μάταιη.
Συχνά πιστεύεις πως δεν είναι καλό να νιώθεις θλίψη.
Όταν όμως έχει βιώσει κάτι άσχημο. Μια απώλεια, μια δύσκολη προσωπική εμπειρία, δεν σκεπάζεται.
Θα βγει σε ανύποπτη στιγμή , γιατί δεν μπορείς να φύγεις από κάτι που υπάρχει μέσα σου.
Ότι έζησες είναι δικό σου, υπάρχει και δεν μπορείς να κάνεις ότι δεν το βλέπεις.
Σταμάτα να κρύβεσαι και μίλα.
Πες… ότι…
Ένιωθα μόνη, αβοήθητη, πελαγωμένη, πονούσα αβάσταχτα. Προσπαθούσα να ανταπεξέλθω στην καθημερινότητα και δεν είχα πουθενά να στηριχτώ.
Νιώθω τόσο μόνη αλλά ντρέπομαι να το εκφράσω. Όλα αυτά περνάνε από το μυαλό σου. Σε πλακώνουν αλλά εσύ θέλεις να απομακρυνθείς. Δεν είναι δυνατόν να απομακρυνθείς από τον εαυτό σου… μίλα.
Πες αυτό που νιώθεις. Μοιράσου την εμπειρία και το πώς ένιωσες. Με αυτόν τον τρόπο δίνεις την ευκαιρία στην άλλη πλευρά να δει την πραγματική σου εικόνα. Μην ξεχνάς πως όλοι βιώνουμε δύσκολες στιγμές. Δεν είσαι μόνη!
Κάποιος είναι εκεί έξω που έχει ζήσει ανάλογη εμπειρία.
Στηρίξου τώρα στην πλάτη αυτού που είναι δίπλα σου μέχρι να σηκωθείς και αργότερα θα δώσεις εσύ την πλάτη σου να στηρίξεις.
Μοίρασμα λέγεται και υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που είναι πρόθυμοι να μοιραστούν μαζί σου.
Μην μένεις μόνη!
Υπάρχουν πάντα άνθρωποι εκεί έξω να ακούσουν.
