Πως αντιλαμβάνεσαι τις αντιθέσεις;

Το μικρό   και το μεγάλο, το φως και το σκοτάδι;

Σκέφτεσαι πως όταν το ένα υπάρχει αποκλείει το άλλο;

Δεν είναι απαραίτητο να συμβαίνει. Έχεις προσέξει ίσως πως υπάρχει και μια ενδιάμεση στιγμή στη μέρα αλλά και ακόμη ότι μετά το ένα έρχεται το άλλο. Έρχεται το σκοτάδι και μετά πάλι το φώς.

 Η μέρα μικραίνει  τον χειμώνα κι έπειτα πάλι την επόμενη εποχή μεγαλώνει.

Βάλε τώρα την δική σου κατάσταση σε αντιθέσεις που βιώνεις.

Τις έχεις ζήσει. Από την πολύ  χαρά στην απέραντη λύπη και μετά πάλι το ίδιο. Από την αδιατάρακτη σταθερότητα στο απόλυτο χάος. Και μετά πάλι το ίδιο. Ακόμη και τίποτα να μην συμβαίνει έξω, μέσα σου παίζουν όλα τα σενάρια.

Τελικά αναρωτήσου τι θα σήμαινε φώς αν δεν υπήρχε το σκοτάδι, τι θα σήμαινε μεγάλο αν δεν υπήρχε το μικρό;

Όλα συνυπάρχουν αρμονικά και τονίζουν την χρησιμότητα του αντίθετου, αλλά και πόσο πολύ συνδέονται μεταξύ τους.

Αν δεν υπήρχε η θλίψη πως θα εκτιμούσες την χαρά. Αυτά τα δυο συναισθήματα είναι τέλεια συνυφασμένα μεταξύ τους.

Όπως και όλες οι αντιθέσεις.

Άρα αν την ζωή την ζεις στα πολύ κάτω τώρα,  υπάρχει μεγαλύτερη πιθανότητα να βιώσεις μεγαλύτερη χαρά λίγο αργότερα.

Όχι για κάποιον άλλο λόγο αλλά γιατί θα την εκτιμήσεις περισσότερο.

Επιπλέον δεν είσαι ένα συναίσθημα, δεν είσαι μια κατάσταση.

Είσαι πάντα και το ένα και το άλλο.

Σκέψου μπορώ!

Μπορώ να είμαι φοβισμένη/ος και τολμηρή/ος.

Μπορώ να είμαι χαρούμενη/ος κι έπειτα λυπημένη/ος.

Μπορεί να είμαι κοινωνική/ος  κι ‘έπειτα να απομονωθώ.

Μπορεί να είμαι ήρεμη/ος κι έπειτα αναστατωμένη/ος.

Οι εναλλαγές είναι και το αλατοπίπερο της ζωής. Είναι αυτό που δίνει νόημα και μας παρακινεί να κάνουμε κάτι ώστε να βιώσουμε περισσότερα συναισθήματα.

Να ρισκάρουμε και πάλι, παρόλο που απελπιστήκαμε να κάνουμε  το όποιο βήμα προς τα εμπρός.

Ίσως γιατί η απελπισία σε οδηγεί σε έναν μόνο δρόμο στην δύναμη.

Δεν έχει κάτι πιο πέρα από την επιλογή να επανέλθω στο φως.

Όπως είπαμε και πριν μετά το σκοτάδι ακολουθεί το φώς. Μετά το μικρό έρχεται το μεγάλο.

Με τη  θλίψη διακρίνεις την χαρά που είναι απόρροια της δύναμης που σου έχει προσφέρει η κατάσταση της απελπισίας.

Μπερδεύτηκες; Λογικό… αλλά το ένα συνδέεται άρρηκτα με το άλλο…  δεν το αποκλείει.

Άρα αν είσαι σε οποιαδήποτε αντίθεση να ξέρεις θα αλλάξει.

Έτσι απλά.

Οπότε μην βάζεις ταμπέλες και χαρακτηρίζεις κάπως τον εαυτό σου.

Δεν είσαι σκοτεινός η φωτεινός, είσαι και τα δυο.

Είσαι όλα και πάλι τίποτα.

Είσαι όλα όσα,  κάθε φορά επιλέγεις να είσαι.

Χωρίς να σημαίνει ότι υπάρχει κάτι κακό σε αυτό που είσαι κάθε φορά.

Σου δίνει την δυνατότητα να βιώσεις σε μεγαλύτερο βαθμό τα συναισθήματα αλλά κυρίως την ίδια τη ζωή.