Έχεις  αποσυνδεθεί από τον εσωτερικό σου εαυτό;

Έχεις  χάσει το κέντρο σου;

Αν  παλεύεις να συγκεντρωθείς, αλλά έχεις παρατηρήσει πως επανέρχεσαι  μονάχα όταν το σώμα σου είναι έτοιμο.

Θα σου πω, πως προσωπικά δεν  έχω ανακαλύψει  διαφορετικό τρόπο να την επαναφέρω, όσο κι αν προσπαθώ.

Επίσης έχω διακρίνει πως όσο αντιστέκομαι στο χάος, τόσο εκείνο με τυλίγει περισσότερο, ίσως κι εσένα να σου συμβαίνει. Ίσως χρειάζεται να χανόμαστε που και που.

Είναι ανάγκη να μένουμε μετέωροι χωρίς σκοπό, χωρίς στόχο, χωρίς έλεγχο των πραγμάτων γύρω μας. Συμβαίνει μάλλον για να επανέλθεις πιο δυνατή λίγο αργότερα.

Κάθε φορά όμως που συμβαίνει έρχεται και η αντίσταση.

Αρνούμαι να δεχτώ πως πρέπει να παραδοθώ στο χάος μου. Να αφεθώ σε αυτό τον αέναο ανθρώπινο κύκλο που όταν το σώμα κουράζεται παραδίδεται, γιατί απλά έχει κουραστεί.

Σκέφτομαι πόσο απαιτητικοί είμαστε με τον εαυτό μας, πόσο πολύ τον πιέζουμε να υπάρχει μόνο με όρους παραγωγικότητας.

Μπορείς να είσαι,  αλλά είναι απαραίτητος ο χρόνος της ανάπαυσης. Το θέμα είναι ότι δεν θεωρείς σημαντικό τον χρόνο που χρειάζεσαι για να γεμίσεις την μπαταρία σου. Σκέψου όλα όσα χρησιμοποιούμαι αδειάζουν. Το κινητό σου, αν εξαντλήσεις την μπαταρία του απλά θα κλείσει. Το ίδιο συμβαίνει και με σένα, απλά θα σβήσεις. Άκουσε το σώμα σου. Σου μιλά κάθε φορά κι εσύ επιμένεις να το αγνοείς.

Σε μένα συμβαίνει το εξής, κάθε φορά που εξαντλώ το σώμα μου το πλευρό μου με ακινητοποιεί. Είναι σαν να μου λέει απλά σταμάτα. Μην κάνεις τίποτα. Γέμισε κι έπειτα θα είσαι και πάλι έτοιμη για δράση.

Επιπλέον κάτι που χρειάζεται να θυμάσαι είναι να έχεις εμπιστοσύνη στη φωνή μέσα σου. Αν χάνεις τον προορισμό σου, ζήτησε βοήθεια από κάτι ανώτερο. Ρώτα και ζήτα να σου απαντήσουν. Μείνε ήρεμη κι έπειτα γράψε αυτά που θα σου έρθουν αβίαστα στο χαρτί. Θα διαπιστώσεις πως οι απαντήσεις θα σε βοηθήσουν να ξεκαθαρίσουν όσα είναι τώρα  μπερδεμένα στο κεφάλι σου.

Μέσα από την εγκατάλειψη του παραγωγικού  εαυτού μας,  αποδέχομαι αυτό που είμαι χωρίς να πρέπει να είμαι κάτι. Δέχομαι τα κομμάτια μου που  είναι σκληρά, τα μαλακώνω αλλά υπάρχουν. Αν τα αρνηθώ θα χειροτερέψουν. Αν πω ότι έτσι είμαι αρνούμαι την πρόοδο, το εγώ θα με κυριέψει. Αν τα δω κατάματα θα διακρίνω τα εμπόδια  της ακαμψίας μου και τελικά γιατί  δεν μπορώ να τα καταφέρω.

Τελικά θα τα καταφέρω.

Ίσως όχι με τρόπους που είχα από πριν υπολογίσει αλλά με κάτι νέο πρωτόγνωρο για μένα που πάντα όμως έχει κάτι να μου διδάξει.

Άνοιξε τα αυτιά σου και τα μάτια σου και αφουγκράσου τι σου συμβαίνει, είναι ο μόνος τρόπος να συνδέεσαι και πάλι με το κέντρο σου.