Διάβασα μια έρευνα που έγινε σε νέους 17 ετών  σε ένα σχολείο στο Βέλγιο.

Ζητήθηκε από τους μαθητές να καταγράψουν σε μια ολόκληρη σχολική χρονιά  τα συναισθήματα που βίωσαν,  πόσο διήρκεσαν και πως επέλεξαν να τα χειριστούν. 

Ανάμεσα σε πολλά συναισθήματα μέσα στα οποία ο θυμός, ο φόβος, η απογοήτευση, το άγχος κ.α.  καταγράφηκε πως η στεναχώρια διήρκησε πολύ περισσότερο από όλα τα υπόλοιπα συναισθήματα.

Πιθανόν να έχεις διαπιστώσει κι εσύ ότι  κρατάει πολύ…

Γιατί όμως κρατάει τόσο;

Γιατί όλα τα δυσάρεστα που συμβαίνουν στην ζωή μας, όπως ένας θάνατος, ένας χωρισμός, μια αρρώστια έχουν μεγαλύτερο αντίκτυπο στην ψυχολογία μας.

Σε μια τέτοια περίοδο νιώθουμε ευάλωτοι, χωρίς την απαραίτητη ενέργεια ώστε  να  ανταπεξέλθουμε στην καθημερινότητα.

Είναι ένα συναίσθημα που σε αυτή τη περίοδο της ζωής μας  έχει λόγο ύπαρξης.

Όσο κι αν είναι άβολο, όσο κι αν μας βγάζει εκτός της πορείας μας υπάρχει.

Υπάρχει και είναι απαραίτητο να το βιώσουμε. 

Και δεν υπάρχει πιο υγιής τρόπος αντιμετώπισης από το να  να βιώνουμε τα συναισθήματα.

Βιώνοντας το συναίσθημα ανακαλύπτεις καλύτερα τον εσώτερο εαυτό σου. 

Αργότερα θα κατανοήσεις  ότι στεναχώρια  διαρκεί περισσότερο γιατί εσύ χρειαζόσουν περισσότερο χρόνο αποδοχής για την όποια κατάσταση.

Το βέβαιο είναι ότι πάντα θα αντιμετωπίζουμε δύσκολα που θα προκαλούν στεναχώρια.

Άλλωστε… δεν μπορείς να ελέγξεις τη ζωή.

Ούτε να σταματήσεις να ζεις για να μην νιώθεις.

Μπορείς  πάντα  όμως να επιλέξεις  πως  θα αντιδράσεις σε αυτό.