Είσαι μόνη για να μην είσαι μόνη…

 

 

Μένω μόνη για να μην είμαι μόνη;

Πολλές φορές αποφεύγουμε να δοθούμε ξανά στη ζωή γιατί πληγωθήκαμε βαθιά κάποια στιγμή.

Από τότε ότι έρχεται το διώχνεις.

Το απομακρύνεις πριν δημιουργηθεί οικειότητα.

Και;

Τι συμβαίνει;

Είσαι μόνη πολλά χρόνια για μην είσαι μόνη,  πότε;

Είσαι μόνη για να μην είσαι μόνη…

Δεν χρειάζεται μεγάλη ανάλυση για να δεις το λάθος στην πρόταση.

Είναι εξ ορισμού λάθος.

Δεν ζεις για να μην τι;

Πόσο καιρό μπορείς να κρατηθείς μακριά από αυτό που ανήκεις.

Ανήκεις στην αγάπη.

Όλα γύρω σου πρέπει να είναι αγάπη.

Όλα είναι έρωτας και πρέπει να είναι.

Αλλιώς είναι μισή ζωή. Και μισή ζωή δεν αξίζει να ζει κανείς.

Είμαστε δημιουργοί και χρέος μας είναι να δημιουργούμε.

Να δημιουργούμε μια υπέροχη γεμάτη ζωή.

Μια ζωή με αγάπη.

Όταν φτάσεις στο τέλος του δρόμου τι θα σου απομείνει ένα καλό σώμα γιατί το κράτησες  αλώβητο αλλά μια άδεια καρδιά,

η ένα σπασμένο σώμα και μια γεμάτη καρδιά που ρίσκαρε να ζήσει.

Πόσες φορές εγκατέλειψες κάτι δικό σου, όχι επειδή έπαψες να το θέλεις, αλλά επειδή δεν έμαθες ακόμη να του δίνεις χώρο στη ζωή σου;

Πόσες φορές εγκατέλειψες κάτι δικό σου, όχι επειδή έπαψες να το θέλεις, αλλά επειδή δεν έμαθες ακόμη να του δίνεις χώρο στη ζωή σου;

  Και τώρα τι; Προσπάθησες. Κόπιασες. Έφτασες μέχρι ένα σημείο και τώρα… τίποτα. Δουλειά, παιδιά, υποχρεώσεις, σύντροφος. Και κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά, το δικό σου όνειρο έμεινε στην άκρη. Πάπαλα! Και τώρα; Φτου κι απ’ την αρχή. Να χτίσεις ξανά. Αλλά τι; Και...

Βάλε καφέ…

Βάλε καφέ…

Κι αν δεν χρειάζεται να προσπαθήσεις άλλο; Μήπως τελικά η αυτοβελτίωση έχει γίνει άλλη μία υποχρέωση στη λίστα μας; Να προσπαθείς συνεχώς, να εξελίσσεσαι, να διορθώνεις ό,τι δεν σου αρέσει, να πετυχαίνεις στόχους. Κι αν δεν τα καταφέρνεις, μάλλον δεν προσπάθησες...