Μια από τις πιο βαθιές ανθρώπινες εμπειρίες είναι ο  πόνος της απώλειας, της απογοήτευσης και της ανάγκης για γιατρειά.

Είναι αλήθεια ότι πολλές φορές στην πορεία της ζωής μας βρισκόμαστε “τυφλοί,” προσηλωμένοι στα κλειστά κεφάλαια του παρελθόντος, αγνοώντας τη νέα ζωή που μας περιμένει.

Κάθε τέλος είναι συχνά οδυνηρό, αλλά η διαδικασία της αποδοχής είναι ο δρόμος προς την προσωπική εξέλιξη.

Ο χρόνος γίνεται ένας από τους πιο σημαντικούς συμμάχους, για  να σου προσφέρει την απαραίτητη απόσταση από τον πόνο, έτσι ώστε να μπορείς να δεις  τη ζωή με νέα μάτια.

Ο χρόνος θα κυλήσει και η ζωή θα σε βγάλει μια ωραία πρωία από την θλίψη χωρίς να το περιμένεις. Θα ξαφνιαστείς που πια δεν θα σε επηρεάζει και δεν θα είναι σημαντικό για σένα. Θα καθαρίσει από μέσα σου ότι σε μαύρισε και θα φανεί  και πάλι ένας ολόλαμπρος ήλιος να σε φωτίσει.