Άνοιξε το Κουτί…
Υπάρχουν πρωινά που ανοίγεις τα μάτια σου και νιώθεις το βάρος να στέκεται ήδη πάνω στο στήθος σου. Πριν ακόμα προλάβεις να πεις “καλημέρα”, το μυαλό σου γεμίζει λίστες, υποχρεώσεις, ανησυχίες. Θέλεις να μείνεις λίγο ακόμα κουλουριασμένη, να χαθείς μέσα στα σεντόνια σου, να κλείσεις τα μάτια και να ξεχαστείς.
Αλλά είσαι εσύ. Η γυναίκα που σηκώνεται, ακόμα και όταν δεν έχει κουράγιο. Η γυναίκα που φροντίζει, που προσφέρει, που αντέχει. Και ναι – καμιά φορά, νιώθεις να σπας. Να βυθίζεσαι. Να μην αντέχεις άλλο.
Ας ανοίξουμε το κουτί λοιπόν. Όχι εκείνο το κουτί που θάβεις τα συναισθήματά σου, αλλά αυτό που περιέχει την αλήθεια σου. Τη μοναδικότητά σου. Την ψυχή σου.
Μέσα σου μπορεί να είναι φουρτούνα. Να πονάς. Να νιώθεις πως έχεις χάσει τον προσανατολισμό σου. Αλλά και μόνο που παρατηρείς, που ρωτάς “τι συμβαίνει μέσα μου;”, αυτό σημαίνει ότι υπάρχει ακόμα φλόγα. Ότι ακόμα υπάρχει κάτι ζωντανό που θέλει να ανθίσει.
Δεν χρειάζεται να είσαι δυνατή κάθε μέρα.
Δεν είσαι ρομπότ. Είσαι άνθρωπος. Γυναίκα. Μάνα, σύντροφος, κόρη, φίλη – ή όλα μαζί. Κι αυτό το “όλα μαζί” είναι πολλές φορές ένα φορτίο βαρύ.
Αλλά άκου αυτό: δεν φταις που κουράστηκες. Δεν φταις που θέλεις παύση. Δεν φταις που έχεις ανάγκη από φροντίδα, από αγκαλιά, από χώρο να αναπνεύσεις.
Είσαι σε μια φάση… δεν είναι κάτι μόνιμο…
Και η φάση αυτή, όσο σκοτεινή κι αν μοιάζει, θα περάσει. Δεν είσαι μόνη. Υπάρχουν κι άλλες που ξυπνάνε με κόμπο στο λαιμό και παλεύουν να θυμηθούν ποια είναι πίσω απ’ τους ρόλους. Αν αυτές δεν τα παρατούν, κι εσύ μπορείς. Όχι γιατί πρέπει, αλλά γιατί αξίζεις να βρεις ξανά το φως σου.
Κάνε χώρο για εσένα.
Ένα λεπτό ησυχίας. Ένα ζεστό τσάι. Ένα τραγούδι που σε γαληνεύει. Μια βόλτα, ένα δάκρυ, ένα “όχι” που δεν είπες ποτέ. Μικρά βήματα επιστροφής στον εαυτό σου.
Μην περιμένεις να τα καταφέρεις όλα. Αρκεί να επιτρέψεις στον εαυτό σου να ανασάνει λίγο σήμερα. Μόνο λίγο.
Μην ξεχνάς ποια είσαι.
Είσαι πολύτιμη. Όχι για όσα κάνεις. Όχι για τις επιδόσεις σου. Αλλά γιατί είσαι.
Και αν σήμερα είναι δύσκολη μέρα, κράτα αυτό: “Αύριο μπορεί να φυσήξει ένας άλλος άνεμος. Και η φουρτούνα θα μοιάζει τότε απλώς με ένα μάθημα. Όχι με το τέλος.”
;
