Κάποτε πίστευα πως, αν καταπιέσω τον πόνο μου, αν κρύψω τις ανασφάλειές μου και κάνω ότι δεν φοβάμαι, θα γίνω πιο δυνατός.

Ότι η “δύναμη” σημαίνει να μην δείχνεις ευαισθησία, να μην μιλάς για όσα σε πονάνε, να σφίγγεις τα δόντια και να προχωράς.

Αλλά η αλήθεια είναι ότι έτσι έχανα τον εαυτό μου.

Όσο περισσότερο καταπίεζα αυτά που ένιωθα, τόσο περισσότερο με απομάκρυνα από το ποια πραγματικά είμαι. Οι φόβοι και οι πληγές που προσπαθούσα να αγνοήσω, τελικά έβρισκαν άλλους τρόπους να βγουν στην επιφάνεια — μέσα από άγχος, αναβλητικότητα, μπλοκαρίσματα, προβλήματα στις σχέσεις μου.

Δεν ήταν δύναμη αυτό. Ήταν άρνηση. Και η άρνηση έχει κόστος.

Έμαθα ότι η αληθινή δύναμη δεν είναι να κρύβεσαι. Είναι να έχεις το θάρρος να δεις κατάματα αυτά που σε φοβίζουν. Να τα αποδεχτείς, χωρίς να τα αφήσεις να σε ορίσουν. Να τα φωτίσεις, για να πάψεις να τα πολεμάς στο σκοτάδι.

Και κάπου εκεί, μέσα σε αυτή τη διαδικασία, αρχίζει η ελευθερία.