Ίσως, αν η ψυχή ήταν το ρούχο μας, να αγαπούσαμε αλλιώς, να συγχωρούσαμε πιο εύκολα, να φοβόμασταν λιγότερο να δείξουμε την αδυναμία μας.

Γιατί τότε όλοι θα ξέραμε πως κάτω από κάθε ατέλεια υπάρχει μια αλήθεια που μας κάνει ανθρώπινους· και πως η ομορφιά δεν είναι τίποτε άλλο παρά η ικανότητα να αφήνεις το φως σου να αγγίζει και τους άλλους.

Αλλά θα ήταν εύκολο να ζούμε έτσι;

Η γυμνότητα της ψυχής δεν αφήνει χώρο για προσποίηση.

Θα μας ανάγκαζε να καθαρίσουμε τον εσωτερικό μας κόσμο όπως καθαρίζουμε σήμερα το σπίτι μας πριν έρθουν επισκέπτες.

Κάθε μέρα θα ήταν ένας καθρέφτης και μια υπενθύμιση πως η πραγματική μας «εμφάνιση» πλάθεται από τις επιλογές μας, όχι από την γκαρνταρόμπα μας