Τι θα άκουγες σήμερα, αν έδινες στον εαυτό σου πέντε λεπτά απόλυτης σιωπής;

Ίσως μια ανάγκη που έχεις παραμελήσει.
Ίσως μια επιθυμία που εδώ και καιρό ζητά χώρο να εκφραστεί.
Ίσως μια κρυμμένη ένταση που περιμένει απλώς να αναγνωριστεί για να ελευθερωθεί.
Ίσως μια ξεκάθαρη απάντηση που δεν είχες συνειδητοποιήσει ότι ήδη γνωρίζεις.

Μην την φοβάσαι την σιωπή, πολλές φορές την αποφεύγεις για να μην ακούσεις.

Όμως έχεις παρατηρήσει πόσες φορές ξυπνάς μέσα στην νύχτα;

Γιατί;
Γιατί όσα σε απασχόλησαν μέσα στη μέρα… δεν τα άκουσες.
Τα ανέβαλες, τα σκέπασες με δραστηριότητες, τα έπνιξες στο scrolling.
Απέφυγες να μείνεις έστω για λίγο στη σιωπή — να τα αναλύσεις, να τα νιώσεις, να τα κατανοήσεις.

Και τώρα;
Τρεις τα ξημερώματα, όλα επιστρέφουν.
Κάθονται δίπλα σου στο σκοτάδι και περιμένουν.
Περιμένουν εσένα. Την προσοχή σου, τη φροντίδα σου, την αλήθεια σου.

Άκουσέ με…
Δεν χρειάζεσαι ώρες.
Δεν χρειάζεται να «λύσεις τα πάντα».

Πέντε λεπτά αρκούν.
Πέντε λεπτά σιωπής για να θυμηθείς ότι η δύναμη που ψάχνεις έξω…
βρίσκεται ήδη μέσα σου.
Αρκεί να της δώσεις χώρο να ακουστεί.