Αν δεν  υπάρξει δυσκολία, δεν μετακινείσαι. μένεις εκεί… στο ίδιο… 

Άλλαξε την ερώτηση αυτή τη φορά… αντί να ρωτήσεις «Γιατί μου συνέβη αυτό;»
Ρώτησε  «Τι ήρθε να μου δείξει;»

Πολλές φορές στα δύσκολα…  νιώθουμε να μικραίνουμε, να  χάνουμε την αξίας μας, όμως απλά σπάμε…

Eπενδύουμε σε κάτι και δεν μας βγαίνει… όμως  απλά δεν είχε την κατάληξη που πιθανόν θα θέλαμε…

Αλλά εδώ είναι το σημείο που  μπορεί να ξεκινήσει η μεταμόρφωση… και να διορθώσουμε ότι μέχρι τώρα αγνοούσαμε η αφήναμε για αργότερα

Αν δεν  υπάρξει δυσκολία, δεν μετακινείσαι. μένεις εκεί… στο ίδιο…

Και είναι απλό αν δεν συναντήσεις εμπόδιο,  δεν θα  σταματήσεις στο δρόμο  να κάνεις στην άκρη  τα σκουπίδια.

Συμπέρασμα, η δυσκολία είναι ευκαιρία να πετάξεις ότι περισσεύει και δεν σε εξυπηρετεί πια.

Πόσες φορές εγκατέλειψες κάτι δικό σου, όχι επειδή έπαψες να το θέλεις, αλλά επειδή δεν έμαθες ακόμη να του δίνεις χώρο στη ζωή σου;

Πόσες φορές εγκατέλειψες κάτι δικό σου, όχι επειδή έπαψες να το θέλεις, αλλά επειδή δεν έμαθες ακόμη να του δίνεις χώρο στη ζωή σου;

  Και τώρα τι; Προσπάθησες. Κόπιασες. Έφτασες μέχρι ένα σημείο και τώρα… τίποτα. Δουλειά, παιδιά, υποχρεώσεις, σύντροφος. Και κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά, το δικό σου όνειρο έμεινε στην άκρη. Πάπαλα! Και τώρα; Φτου κι απ’ την αρχή. Να χτίσεις ξανά. Αλλά τι; Και...

Βάλε καφέ…

Βάλε καφέ…

Κι αν δεν χρειάζεται να προσπαθήσεις άλλο; Μήπως τελικά η αυτοβελτίωση έχει γίνει άλλη μία υποχρέωση στη λίστα μας; Να προσπαθείς συνεχώς, να εξελίσσεσαι, να διορθώνεις ό,τι δεν σου αρέσει, να πετυχαίνεις στόχους. Κι αν δεν τα καταφέρνεις, μάλλον δεν προσπάθησες...