Το σώμα μας μιλάει…
όμως εμείς… Εμείς έχουμε μάθει να το προσπερνάμε.
«Δεν είναι τίποτα»
«Θα περάσει»
«Έχω πιο σημαντικά τώρα»

Και το βάζουμε κι αυτό…
Μέσα στον ίδιο σάκο.

Μαζί με τα “μη”,
τα “πρέπει”,
τα “άντεξε λίγο ακόμα”.

Και ο σάκος γεμίζει.

Και βαραίνει.

Και κάποια στιγμή δεν περπατάς πια.

Και τότε λες:
«Μεγάλωσα»
«Δεν έχω αντοχές όπως παλιά»

Αλλά η αλήθεια είναι άλλη.

Δεν είναι ότι δεν μπορείς.
Είναι ότι κουβαλάς περισσότερα απ’ όσα σου αναλογούν.

Και δεν τα κουβαλάς καν.
Τα σέρνεις.

Μέχρι να πέσεις.

Ίσως, λοιπόν, δεν χρειάζεται να γίνεις πιο δυνατός/η.
Ίσως χρειάζεται να αφήσεις.

Να αφήσεις βάρη που δεν είναι δικά σου.
Γιατί το σώμα ξέρει πριν από εμάς.
Μας υπενθυμίζει πως κάθε σύμπτωμα είναι κάτι που πρέπει να αφήσουμε πίσω.