Είναι στραβός ο γιαλός ή εγώ στραβά αρμενίζω;

Πόσες φορές έχεις αναρωτηθεί γιατί σε κάποιες σχέσεις νιώθεις ελεύθερος να είσαι ο εαυτός σου, ενώ σε άλλες αισθάνεσαι ότι πρέπει να μικρύνεις για να χωρέσεις;

Συχνά ψάχνουμε μία μόνο απάντηση:
«Φταίνε οι άλλοι;»
ή
«Φταίω εγώ;»

Η αλήθεια είναι ότι η ζωή σπάνια λειτουργεί τόσο απλά.

Υπάρχουν φορές που ο «γιαλός» είναι πράγματι στραβός. Βρισκόμαστε σε σχέσεις όπου η διαφορετική άποψη, η αυθεντική έκφραση ή τα προσωπικά μας όρια δεν βρίσκουν χώρο να υπάρξουν.

Υπάρχουν όμως και φορές που εμείς οι ίδιοι επιλέγουμε ξανά και ξανά ανθρώπους, περιβάλλοντα και καταστάσεις που μας είναι οικεία, ακόμη κι αν δεν μας ταιριάζουν πραγματικά. Μένουμε σε λιμάνια που δεν χωρούν τα όνειρα, τις ανάγκες και την αλήθεια μας.

Η ουσιαστική ερώτηση ίσως δεν είναι ποιος φταίει.

Η ουσιαστική ερώτηση είναι:

Σε ποιες σχέσεις νιώθω ότι μικραίνω για να χωρέσω και σε ποιες νιώθω ότι χωράω χωρίς να μικραίνω;

Οι σχέσεις που μας επιτρέπουν να υπάρχουμε αυθεντικά δεν απαιτούν να κρύψουμε κομμάτια του εαυτού μας.

Δεν χρειάζεται να αποδείξουμε την αξία μας ούτε να προσαρμόσουμε διαρκώς τη φωνή μας για να γίνουμε αποδεκτοί.

Η αυτογνωσία ξεκινά όταν παρατηρούμε πού περιοριζόμαστε και πού ανθίζουμε.

Και ίσως τότε ανακαλύψουμε ότι το ζητούμενο δεν είναι να βρούμε τον τέλειο γιαλό, αλλά να επιλέξουμε συνειδητά τα λιμάνια που μπορούν να χωρέσουν ολόκληρο τον εαυτό μας.