γεγονός → σκέψη → ερμηνεία → συναίσθημα → αντίδραση → επιλογή.

ΠΟΥ ΘΑ ΠΑΜΕ ΤΩΡΑ;

Κάθε μέρα διανύουμε μια διαδρομή.

Μπορεί εξωτερικά όλα να μοιάζουν ίδια.
Η ίδια δουλειά.
Η ίδια διαδρομή.
Οι ίδιες υποχρεώσεις.
Οι ίδιοι άνθρωποι.

Κι όμως…

μέσα στο μυαλό μας τίποτα δεν είναι ακριβώς ίδιο με χθες.

Υπάρχουν μέρες που μέσα μας έχει λιακάδα.
Μέρες με βροχή.
Μέρες με αέρα.
Μέρες με συννεφιά.
Και κάποιες φορές… όλα αυτά μπορούν να αλλάξουν μέσα σε λίγες ώρες.

Αλλά από πού έρχεται τελικά αυτός ο «καιρός» μέσα μας;

Από αυτά που συμβαίνουν γύρω μας;

Από αυτά που κάνουμε;

Από τους ανθρώπους που συναντάμε;

Από το αν έχουμε χρόνο ή αν τρέχουμε όλη μέρα;

Ή μήπως υπάρχει κάτι ακόμη που δεν παρατηρούμε;

Ο τρόπος που έχουμε μάθει να ερμηνεύουμε όσα μας συμβαίνουν.

Οι συνδέσεις που έχουμε δημιουργήσει μέσα στα χρόνια.

Οι φόβοι μας.
Οι προσδοκίες μας.
Οι προηγούμενες εμπειρίες μας.
Οι πεποιθήσεις μας για τον εαυτό μας και τους άλλους.

Και κυρίως…

ο τρόπος με τον οποίο έχουμε μάθει να σκεφτόμαστε.

Γιατί το ίδιο γεγονός μπορεί να συμβεί σε δύο ανθρώπους και να δημιουργήσει δύο εντελώς διαφορετικές εσωτερικές διαδρομές.

Γιατί;

Είναι διαφορετικό το γεγονός;

Ή είναι διαφορετικός ο τρόπος που το μυαλό τους το μεταφράζει;

Και εδώ αρχίζει μια πολύ σημαντική άσκηση αυτοπαρατήρησης.

Την επόμενη φορά που θα αλλάξει απότομα η διάθεσή σου, μην προσπαθήσεις αμέσως να τη διορθώσεις.

Σταμάτησε για λίγο και ρώτησε:

Τι ακριβώς συνέβη;

Τι σκέφτηκα αμέσως μετά;

Ποια ήταν η πρώτη ερμηνεία που έδωσα;

Τι ένιωσα;

Πού το ένιωσα στο σώμα μου;

Τι φοβήθηκα ότι σημαίνει αυτό που συνέβη;

Είναι γεγονός ή είναι η δική μου ερμηνεία;

Έχω στοιχεία γι’ αυτό που σκέφτομαι ή συμπληρώνω τα κενά;

Αν κάποιος άλλος ζούσε ακριβώς την ίδια κατάσταση, θα του έλεγα τα ίδια πράγματα που λέω τώρα στον εαυτό μου;

Και ίσως το πιο σημαντικό:

Αυτή η σκέψη με βοηθά να αντιμετωπίσω τη ζωή μου ή με βάζει σε έναν κύκλο φόβου, άγχους και σεναρίων;

Δεν μπορούμε να ελέγξουμε κάθε γεγονός.

Δεν μπορούμε να αποφασίσουμε αν αύριο θα βρέχει, αν κάποιος θα μας απογοητεύσει ή αν κάτι θα πάει όπως το περιμέναμε.

Μπορούμε όμως να αρχίσουμε να παρατηρούμε τι κάνουμε εμείς με αυτό που συμβαίνει.

Και αυτό είναι κάτι που εξασκείται.

Όχι μία φορά.

Κάθε μέρα.

Γιατί όσο περισσότερο παρατηρείς τη σκέψη σου, τόσο περισσότερο αρχίζεις να καταλαβαίνεις ότι:

δεν είσαι κάθε σκέψη που περνάει από το μυαλό σου.

Μπορείς να την ακούσεις χωρίς να την πιστέψεις αμέσως.

Μπορείς να την εξετάσεις.

Να την αμφισβητήσεις.

Να επιλέξεις αν θέλεις να την ακολουθήσεις.

Και κάπως έτσι αρχίζεις να αλλάζεις τη διαδρομή.

Όχι επειδή ελέγχεις τον καιρό.

Αλλά επειδή μαθαίνεις πώς να περπατάς μέσα σε αυτόν.

Εσύ σήμερα, προς τα πού πηγαίνεις μέσα στο μυαλό σου;

Και το σημαντικότερο:

Η διαδρομή που ακολουθείς είναι πραγματικά δική σου επιλογή ή είναι μια διαδρομή που έμαθες να κάνεις;

.