Είναι ανθρώπινο να κάνουμε λάθη… εμείς όπως και οι άλλοι και αυτό είναι κάτι κοινό που έχουμε όλοι.

 

Όταν κάνεις λάθη κι έπειτα τα αντιλαμβάνεσαι είναι μια άβολη στιγμή.

Πολλές φορές παλεύεις να τα διορθώσεις, άλλες πάλι απλά πρέπει να παραδεχτείς ότι απλά έχασες. Τουλάχιστον αυτή την παρτίδα η σε αυτή τη συγκεκριμένη κατάσταση στη ζωή σου.

Τι κάνεις τότε;

Απομονώνεσαι, απολογείσαι, θυμώνεις με σένα με τους άλλους;

Αναλογίζεσαι συνεχώς τι θα μπορούσες  να κάνεις διαφορετικά;

Τελικά τι κάνεις;

Αποφασίζεις να σταματήσεις την ματαιότητα και να αλλάξεις αυτό που δεν σου αρέσει σε σένα η λες ακόμη μια φορά πως οι άλλοι φταίνε και δεν αναλαμβάνεις την δική σου ευθύνη;

Ας δούμε λοιπόν τι χρειάζεται να δω που δεν βλέπω;

Τι χρειάζεται να βελτιώσω που το χρησιμοποιώ και τελικά με δυσκολεύει;

Τις περισσότερες φορές εστιάζουμε στην συμπεριφορά του άλλου για να δικαιολογήσουμε την δική μας συμπεριφορά.

Με τρόπο μάλιστα που δεν χωρά αμφισβήτηση. Σαν να λέμε δεν είχα άλλη επιλογή.

Είναι αλήθεια όμως ότι δεν είχες άλλη επιλογή;

Η τελικά δεν μπόρεσες να συγκρατήσεις τον παρορμητικό σου χαρακτήρα και την απεγνωσμένη επιθυμία να έχεις δίκιο και αυτή τη φορά. Είναι ποτέ δυνατόν να έχεις πάντα δίκιο; Είναι ποτέ δυνατόν να δημιουργήσεις όμορφες καταστάσεις με εγωιστική συμπεριφορά. Μάλλον αν όχι σίγουρα όχι…

Δεν λέω να κάνουμε τους βλάκες αλλά προς θεού αν έκανες λάθος… πες απλά ότι έκανες λάθος. Παραδέξου το. Από κει και πέρα άσε τον άλλον να κρίνει για τον εαυτό του,  αν θέλει να το ξεπεράσει η αν τελικά θα καταστεί μοιραίο και θα απομακρυνθεί. Έχει κάθε δικαίωμα να επιλέξει. Είναι κάτι πέρα από τις δικές σου δυνάμεις και δεν μπορείς να επηρεάσεις με τίποτα την απόφαση του/της,  μιας και δεν αφορά τα δικά σου συναισθήματα αλλά τα δικά του.

Αποδοχή λοιπόν των  αποτελεσμάτων από τα λάθη μας που μπορεί να μας κοστίσουν ακριβά η και λιγότερο. Πάντως θα μας κοστίσουν.

Δεν ωφελεί σε τίποτα να αναιρείς, να υπεκφεύγεις η να σπαταλάς φαιά ουσία σε κάτι που από ένα σημείο και έπειτα δεν αφορά εσένα αλλά την άλλη πλευρά.

Συμπερασματικά λοιπόν μάθε να χάνεις. Δεν είναι δυνατόν να κερδίζεις πάντα.

Και φυσικά είμαστε άνθρωποι και θα συνεχίζουμε να κάνουμε λάθη.

Κι εμείς και οι άλλοι δεν θα σταματήσει αυτό.

Να θυμάσαι ότι το λάθος είναι ακόμη  ένα μάθημα που χρειάζεσαι,  ώστε να ωριμάσεις και να δημιουργήσεις έναν καλύτερο εαυτό που θα μπορεί να μοιραστεί στην επόμενη πίστα περισσότερα με τον εαυτό του  και κατά συνέπεια και με τους σημαντικούς άλλους στη ζωή

Πόσες φορές εγκατέλειψες κάτι δικό σου, όχι επειδή έπαψες να το θέλεις, αλλά επειδή δεν έμαθες ακόμη να του δίνεις χώρο στη ζωή σου;

Πόσες φορές εγκατέλειψες κάτι δικό σου, όχι επειδή έπαψες να το θέλεις, αλλά επειδή δεν έμαθες ακόμη να του δίνεις χώρο στη ζωή σου;

  Και τώρα τι; Προσπάθησες. Κόπιασες. Έφτασες μέχρι ένα σημείο και τώρα… τίποτα. Δουλειά, παιδιά, υποχρεώσεις, σύντροφος. Και κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά, το δικό σου όνειρο έμεινε στην άκρη. Πάπαλα! Και τώρα; Φτου κι απ’ την αρχή. Να χτίσεις ξανά. Αλλά τι; Και...

Βάλε καφέ…

Βάλε καφέ…

Κι αν δεν χρειάζεται να προσπαθήσεις άλλο; Μήπως τελικά η αυτοβελτίωση έχει γίνει άλλη μία υποχρέωση στη λίστα μας; Να προσπαθείς συνεχώς, να εξελίσσεσαι, να διορθώνεις ό,τι δεν σου αρέσει, να πετυχαίνεις στόχους. Κι αν δεν τα καταφέρνεις, μάλλον δεν προσπάθησες...