Γιατί οι άνθρωποι δυσκολεύονται τόσο να αφήσουν το βόλεμα;
Ο εγκέφαλος είναι φτιαγμένος να επιλέγει ό,τι γνωρίζει.
Ακόμη κι αν το γνώριμο πονάει ή περιορίζει, εξακολουθεί να φαίνεται πιο “ασφαλές” από το άγνωστο.
Το άγνωστο χρειάζεται κόπο, προσπάθεια, ανάληψη ευθύνης.
Το βόλεμα… όχι.
Το βόλεμα υπόσχεται σταθερότητα — αλλά είναι μια σταθερότητα ψεύτικη.
Όσο μένει κανείς εκεί, χάνει αργά και συνεχώς τη χαρά, την εξέλιξη, την αυθεντικότητα.
Ωστόσο το μυαλό λέει: «Τουλάχιστον ξέρω τι έχω».
Έτσι, πολλοί μένουν, ακόμη κι όταν υποφέρουν.
Ο φόβος της απώλειας ακινητοποιεί.
Τι θα χάσω αν φύγω;
Τι θα γίνει αν αλλάξω;
Τι αν δεν τα καταφέρω;
Οι άνθρωποι συχνά υπερεκτιμούν αυτά που θα “χαθούν” και υποτιμούν την ποιότητα ζωής που θα αποκτήσουν.
Η αλλαγή απαιτεί δουλειά — εσωτερική και εξωτερική.
Απαιτεί να πατήσεις στα πόδια σου.
Απαιτεί να χτίσεις ξανά.
Και πολλοί άνθρωποι δεν είναι διατεθειμένοι να πληρώσουν αυτό το τίμημα, ακόμη κι αν μείνουν δυστυχισμένοι
Όταν ένας άνθρωπος βολεύεται, συχνά γίνεται και εύκολα χειρίσιμος.
Εργοδότες, σύντροφοι, οικογένειες — όποιος επωφελείται από την ακινησία του — μαθαίνει ότι δεν θα φύγει.
Δεν θα διεκδικήσει. Δεν θα χαλάσει την ισορροπία.
Έτσι δημιουργείται μια σχέση εξάρτησης:
“Θα ανεχτώ όσα με περιορίζουν, γιατί φοβάμαι τι θα συμβεί αν ξεβολευτώ.”
Και κάπως έτσι περνούν χρόνια.
Θυσία μιας ζωής για να αποφευχθεί ο κόπος
Δεν είναι υπερβολή.
Πολλοί άνθρωποι θυσιάζουν:
- το ταλέντο τους
- τα όνειρά τους
- τις επιθυμίες τους
- την ελευθερία τους
- την χαρά τους
… μόνο και μόνο για να μην χρειαστεί να κάνουν το βήμα που απαιτεί κόπο και αβεβαιότητα.
Κρατούν μια δουλειά που τους πνίγει.
Μένουν σε σχέσεις που χρόνια τώρα έχουν τελειώσει.
Μένουν σε οικογενειακούς ρόλους που τους μικραίνουν.
Και στο τέλος συνειδητοποιούν πως το κόστος του “βολέματος” είναι μια ζωή μισή…
Κι όμως, υπάρχει και η άλλη πλευρά
Υπάρχουν άνθρωποι που κάποια στιγμή λένε:
«Φτάνει. Θέλω να ζήσω, όχι απλώς να αντέχω.»
