Κάπου ανάμεσα στη λογική και στο παράλογο, φυτρώνουν τα συναισθήματα.
Δεν έχουν πάντα σαφή προέλευση, ούτε υπόκεινται σε νόμους.
Κι όμως, είναι αυτά που δίνουν ρυθμό στη ζωή μας. Χαρά, λύπη, ενθουσιασμός, απογοήτευση, ένωση ή διαχωρισμός – όλα μέρος του ανθρώπινου ταξιδιού.
Όμως κάποιες στιγμές, κολλάμε. Εκεί που πέφτει το φως και φοβόμαστε να μείνουμε, γιατί δεν ξέρουμε αν θα κρατήσει.
Το σκοτάδι, όσο δύσκολο κι αν είναι, έχει ένα μοναδικό χαρακτηριστικό: είναι δικό μας.
Το βιώνουμε μόνοι και μόνο εμείς μπορούμε να αποφασίσουμε αν και πότε θα βγούμε από αυτό.
Εκεί δεν υπάρχουν προσδοκίες από τους άλλους, δεν εξαρτόμαστε από εξωτερικά ερεθίσματα. Αντίθετα, στο φως – στη χαρά, στην επιτυχία, στην αποδοχή – φοβόμαστε.
Γιατί;
Γιατί έχουμε μάθει να τη συνδέουμε με το “μαζί”, με τους άλλους. Κι εκεί βρίσκεται η παγίδα: όταν η ευτυχία μας εξαρτάται από κάτι έξω από εμάς, χάνουμε τη δύναμή μας.
Η Παγίδα των Ρόλων
Στην καθημερινότητα, υιοθετούμε ρόλους: σύντροφος, γονιός, επαγγελματίας, φίλος. Και σταδιακά, ξεχνάμε ότι δεν είμαστε ο ρόλος μας. Τον κάνουμε ταυτότητα. Τον ταυτίζουμε με το “είμαι”. Έτσι, όταν ένας ρόλος τελειώσει – μια σχέση, μια δουλειά, μια φάση ζωής – νιώθουμε πως παύουμε να υπάρχουμε. Δεν φεύγει απλώς ένα κομμάτι της ζωής μας. Φεύγει ολόκληρη η εικόνα που είχαμε για εμάς.
Αυτή η ταύτιση είναι ψευδής. Γιατί ο αληθινός εαυτός μας υπάρχει πέρα από κάθε ρόλο. Είναι το “είμαι εγώ, είμαι καλά”. Είναι η βαθιά εσωτερική γνώση ότι ό,τι κι αν συμβεί, δεν καθοριζόμαστε από το αποτέλεσμα. Ούτε από την απώλεια ούτε από την επιτυχία. Είναι όλα μέρος της διαδρομής – όχι η ταυτότητά μας.
Που βοηθάει τώρα το Life Coaching;
Να επιστρέψεις στον εαυτό σου;
Στο life coaching, στόχος δεν είναι να αποφύγουμε τον πόνο ή τις αλλαγές, αλλά να επαναπροσδιορίσουμε τη σχέση μας με τα γεγονότα.
Μαθαίνουμε να βλέπουμε τις εμπειρίες ως γεγονότα – όχι ως ορισμούς του ποιοι είμαστε.
Δεν είμαι η απόρριψη που βίωσα.
Δεν είμαι η επιτυχία που πέτυχα.
Δεν είμαι η σχέση που τελείωσε.
Δεν είμαι το τραύμα ή το παρελθόν μου.
Είμαι παρατηρητής όλων αυτών.
Είμαι αυτός που μπορεί να επιλέξει αν θα συνεχίσει να ορίζεται από αυτά ή αν θα δημιουργήσει νέα νοήματα.
Αυτό δεν σημαίνει πως δεν θα πονάμε, δεν θα στενοχωριόμαστε ή δεν θα χάνουμε.
Σημαίνει πως ότι κι αν έρθει, έχουμε ήδη αποφασίσει να είμαστε καλά.
Να είμαστε πλήρεις, όχι επειδή όλα είναι τέλεια, αλλά επειδή έχουμε αποδεχτεί το ποιοι είμαστε, χωρίς προϋποθέσεις.
Αντί να λέμε:
- “Όταν με αγαπήσουν, τότε θα είμαι καλά.”
- “Όταν πετύχω, τότε θα αξίζω.”
Μπορούμε να πούμε:
- “Είμαι καλά επειδή υπάρχω.”
- “Αξίζω χωρίς να χρειάζεται να αποδείξω κάτι.”
Τι μπορείς να κάνεις για να αποσυνδεθείς από τους ρόλους;
- Παρατήρησε τον εσωτερικό σου διάλογο. Τι λες για τον εαυτό σου όταν χάνεις κάτι; Όταν αποτυγχάνεις;
- Ρώτα τον εαυτό σου: Ποιος είμαι χωρίς αυτόν τον ρόλο;
- Καλλιέργησε τη σηνειδητότητα. Διαλογισμός, γραφή, ή coaching συνεδρίες βοηθούν στο να φτάσεις στην ουσία σου.
- Δες τον πόνο ως ευκαιρία. Όχι για να πονάς, αλλά για να κατανοήσεις καλύτερα ποιος είσαι όταν δεν μένει τίποτα άλλο να κρατηθείς.
- Δημιούργησε νέα νοήματα. Όχι στη βάση του τι έκανες ή δεν έκανες, αλλά στη βάση του ποιος θέλεις να είσαι τώρα.
Και να θυμάσαι…
Η ζωή είναι γεμάτη ιστορίες.
Κάποιες θα σε λυγίσουν, κάποιες θα σε εκτοξεύσουν.
Αλλά καμία από αυτές δεν είσαι εσύ. Είσαι αυτός που τις ζει, αυτός που μαθαίνει, που εξελίσσεται, που επιλέγει – ξανά και ξανά – να λέει:
“Είμαι εγώ. Είμαι καλά. Ότι κι αν γίνει.”
