Ο λόγος που αντέχουμε την φθορά είναι γιατί αποκτούμε μεγαλύτερη σοφία.

Η ηλικία δεν είναι νούμερο. Είναι στάση.
Είναι η ικανότητα να χαμογελάς μπροστά στο χρόνο και να του λες:
«Προχώρα. Εγώ θα προχωρώ μαζί σου — όχι για να σε νικήσω, αλλά για να σε ζήσω.»

Η αλήθεια είναι ότι ό,τι μένει άφθαρτο δεν είναι το σώμα, αλλά η ψυχή: η περιέργεια, η αγάπη, η θέληση να γινόμαστε καλύτεροι.

 Ο λόγος που αντέχουμε την φθορά είναι γιατί αποκτούμε μεγαλύτερη σοφία.

Μείνε ζωντανός. Μείνε ανήσυχος. Μείνε μαθητής της ζωής.

Γιατί τελικά, ό,τι κι αν φθείρεται εξωτερικά, η αλήθεια, η αγάπη, η περιέργεια, το πάθος για ζωή… αυτά μένουν πάντα άφθαρτα.
Και αυτό είναι το μεγαλύτερο δώρο της ωρίμανσης:
Να μαθαίνεις να αγαπάς όχι τη νεότητα, αλλά το ταξίδι

Πόσες φορές εγκατέλειψες κάτι δικό σου, όχι επειδή έπαψες να το θέλεις, αλλά επειδή δεν έμαθες ακόμη να του δίνεις χώρο στη ζωή σου;

Πόσες φορές εγκατέλειψες κάτι δικό σου, όχι επειδή έπαψες να το θέλεις, αλλά επειδή δεν έμαθες ακόμη να του δίνεις χώρο στη ζωή σου;

  Και τώρα τι; Προσπάθησες. Κόπιασες. Έφτασες μέχρι ένα σημείο και τώρα… τίποτα. Δουλειά, παιδιά, υποχρεώσεις, σύντροφος. Και κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά, το δικό σου όνειρο έμεινε στην άκρη. Πάπαλα! Και τώρα; Φτου κι απ’ την αρχή. Να χτίσεις ξανά. Αλλά τι; Και...

Βάλε καφέ…

Βάλε καφέ…

Κι αν δεν χρειάζεται να προσπαθήσεις άλλο; Μήπως τελικά η αυτοβελτίωση έχει γίνει άλλη μία υποχρέωση στη λίστα μας; Να προσπαθείς συνεχώς, να εξελίσσεσαι, να διορθώνεις ό,τι δεν σου αρέσει, να πετυχαίνεις στόχους. Κι αν δεν τα καταφέρνεις, μάλλον δεν προσπάθησες...