Ο λόγος που αντέχουμε την φθορά είναι γιατί αποκτούμε μεγαλύτερη σοφία.

Η ηλικία δεν είναι νούμερο. Είναι στάση.
Είναι η ικανότητα να χαμογελάς μπροστά στο χρόνο και να του λες:
«Προχώρα. Εγώ θα προχωρώ μαζί σου — όχι για να σε νικήσω, αλλά για να σε ζήσω.»

Η αλήθεια είναι ότι ό,τι μένει άφθαρτο δεν είναι το σώμα, αλλά η ψυχή: η περιέργεια, η αγάπη, η θέληση να γινόμαστε καλύτεροι.

 Ο λόγος που αντέχουμε την φθορά είναι γιατί αποκτούμε μεγαλύτερη σοφία.

Μείνε ζωντανός. Μείνε ανήσυχος. Μείνε μαθητής της ζωής.

Γιατί τελικά, ό,τι κι αν φθείρεται εξωτερικά, η αλήθεια, η αγάπη, η περιέργεια, το πάθος για ζωή… αυτά μένουν πάντα άφθαρτα.
Και αυτό είναι το μεγαλύτερο δώρο της ωρίμανσης:
Να μαθαίνεις να αγαπάς όχι τη νεότητα, αλλά το ταξίδι

Μαθητής για πάντα

Μαθητής για πάντα

Ίσως όλα να ξεκινούν από την παρατήρηση. Από εκείνη τη μικρή παύση πριν αντιδράσουμε. Από την ειλικρινή απορία: «Γιατί με πείραξε τόσο αυτό; Γιατί φοβήθηκα; Γιατί θύμωσα;» Όμως  ο άνθρωπος αγαπά την ασφάλεια περισσότερο από την αλήθεια. Προτιμά να ζει μέσα σε γνώριμες...

θα περάσει η μπόρα και ο ήλιος θα ξαναβγεί.

θα περάσει η μπόρα και ο ήλιος θα ξαναβγεί.

Μην σε νοιάζει τόσο. Προχώρα. Όχι γιατί όλα θα πάνε εύκολα. Αλλά γιατί η ζωή έχει έναν παράξενο τρόπο να ξεδιπλώνεται μπροστά σε εκείνους που συνεχίζουν να περπατούν. Δεν σου λέω να αφεθείς στη μοίρα. Ψάξε λύσεις... αλλά,  χωρίς το φόβο ότι δεν θα πάει καλά, κάπου θα...