Κάθε φορά νομίζουμε πως τίποτα πιο ακραίο δεν μπορεί να συμβεί. Κάθε φορά διαψευδόμαστε. Οι ειδήσεις γίνονται όλο και πιο σοκαριστικές, γεμάτες βία, αδικία, απογοήτευση.

Και μέσα σε όλο αυτό, μεγαλώνουμε παιδιά. Παιδιά που βλέπουν, ακούνε, επηρεάζονται.

Τα παιδιά μου όπως κάθε παιδί, βιώνει ην ταραχή της εποχής. Τα ερωτήματά τους  είναι πολλά, οι απορίες τους συχνές, οι προβληματισμοί τους  βαθιοί. Και εδώ είναι το δικό μας χρέος ως γονείς: να είμαστε εκεί. Να μιλάμε, να εξηγούμε, να ξεδιαλύνουμε.

Μα πάνω απ’ όλα, να ακούμε.

Συχνά οι απόψεις των παιδιών απορρίπτονται βιαστικά. «Είναι μικρό», «δεν καταλαβαίνει», «δεν ξέρει».

Κι όμως, καταλαβαίνουν περισσότερα απ’ όσα νομίζουμε. Έχουν άποψη, έχουν συναισθήματα, έχουν ανάγκη να ακουστούν.

Κι όταν το περιβάλλον τους απορρίπτει, όταν το σχολείο δεν δίνει χώρο στη φωνή τους, τότε το μόνο που τους μένει είναι το σπίτι. Εμείς.

Τα παιδιά μας μεγαλώνουν σε μια εποχή που η πληροφορία είναι ατελείωτη, αλλά όχι πάντα σωστή. Η βία είναι παντού, η εικόνα κυριαρχεί, η παραπληροφόρηση θεριεύει. Και δεν μπορούμε να τα προστατεύσουμε απ’ όλα, αλλά μπορούμε να τους μάθουμε να σκέφτονται, να κρίνουν, να φιλτράρουν.

Γι’ αυτό, κάθε βράδυ, κάντε μια κουβέντα.

Ρωτήστε τα πώς νιώθουν, τι σκέφτονται, τι άκουσαν σήμερα που τα αναστάτωσε. Μην τα ρωτάτε μόνο για τους βαθμούς – δείτε τα πραγματικά.

Τα μάτια τους, τις εκφράσεις τους, τις σιωπές τους. Αφήστε τα να μιλήσουν, να εκφράσουν τους φόβους και τις σκέψεις τους. Και ακούστε τα.

Γιατί αυτό είναι το πιο σημαντικό δώρο που μπορούμε να τους κάνουμε: να ξέρουν πως η φωνή τους έχει αξία. Πως, ό,τι κι αν γίνει, εμείς είμαστε εδώ.