Ένα λάθος στην ορθογραφία και βγάζεις θέμα για σκέψη.

Και λοιπόν αγαπώ και ξεαγαπώ η αγαπώ μια για πάντα

Ξαγάπη η αγάπη.

Ένα ορθογραφικό λάθος. Κι όμως, πόση σκέψη μπορεί να γεννήσει…

Υπάρχει άραγε το «ξεαγαπώ»;(ορθογραφικά δεν υπάρχει σίγουρα).

Συχνά λέμε πως «ξεπεράσαμε», «προχωρήσαμε», «κλείσαμε τον κύκλο».

Ίσως όμως δεν ξεαγαπάμε. Ίσως απλώς αλλάζει η μορφή της αγάπης.

Η αγάπη που κάποτε ήταν παρουσία, μπορεί να γίνει ανάμνηση.
Η προσκόλληση μπορεί να γίνει ευγνωμοσύνη.
Ο πόνος μπορεί να γίνει μάθημα.
Και η ανάγκη μπορεί να γίνει ελευθερία.

Από τη σκοπιά του coaching, το ερώτημα δεν είναι αν αγαπάς μια φορά ή για πάντα.

Το ουσιαστικό ερώτημα είναι:

Ποιος γίνεσαι μέσα από όσα αγάπησες;

Γιατί κάθε σχέση αφήνει ένα αποτύπωμα. Και κάθε αποτύπωμα μπορεί να γίνει είτε βάρος που κουβαλάς είτε σοφία που σε εξελίσσει.

Ίσως, τελικά, δεν χρειάζεται να «ξεαγαπήσεις».

Χρειάζεται να αφήσεις την αγάπη να αλλάξει θέση μέσα σου.

Να πάψει να σε κρατά πίσω και να αρχίσει να σε οδηγεί μπροστά.

Έτσι, το λάθος γίνεται υπενθύμιση:
Δεν μετρά αν αγαπάς μία φορά ή για πάντα.
Μετρά πώς επιλέγεις να ζεις μετά την αγάπη.

Και ίσως η πιο ώριμη μορφή αγάπης είναι εκείνη που, ακόμη κι όταν τελειώνει ως σχέση, συνεχίζει να υπάρχει ως δύναμη, γνώση και βαθύτερη σύνδεση με τον εαυτό σου.