Δεν ξυπνάμε το πρωί λέγοντας:
«Σήμερα θα αυτοϋπονομευτώ»
κι όμως… συχνά το κάνουμε.

Αναβάλλουμε αποφάσεις.
Μένουμε σε σχέσεις που δεν μας χωρούν.
Φοβόμαστε να εκτεθούμε, να πούμε «όχι», να ζητήσουμε, να τολμήσουμε.

Και συνήθως νομίζουμε ότι φταίει:

• η έλλειψη αυτοπεποίθησης
• οι συνθήκες
• οι άλλοι άνθρωποι

Σπάνια υποψιαζόμαστε τον πραγματικό σκηνοθέτη:
τα δυσλειτουργικά μας πιστεύω.

Τι είναι τα δυσλειτουργικά πιστεύω;

Είναι βαθιές, εσωτερικές «αλήθειες» που κουβαλάμε για:

• το ποιοι είμαστε
• το τι αξίζουμε
• το πώς λειτουργεί ο κόσμος

Δεν τα επιλέξαμε συνειδητά.
Τα μάθαμε.
Τα απορροφήσαμε.
Τα υιοθετήσαμε για να ανήκουμε, να επιβιώσουμε, να προστατευτούμε.

Παραδείγματα:

• «Δεν είμαι αρκετός/ή»
• «Για να με αγαπούν πρέπει να προσπαθώ συνεχώς»
• «Αν κάνω λάθος, θα απορριφθώ»
• «Οι ανάγκες μου δεν είναι τόσο σημαντικές»
• «Πρέπει να είμαι δυνατός/ή πάντα»

Το πρόβλημα δεν είναι ότι κάποτε μας βοήθησαν.
Το πρόβλημα είναι ότι συνεχίζουν να μας οδηγούν, ενώ πια δεν μας εξυπηρετούν.

---

Γιατί δεν τα αντιλαμβανόμαστε;

Επειδή λειτουργούν ασυνείδητα.

Δεν ακούμε:

«Έχω το πιστεύω ότι δεν αξίζω».

Ακούμε:

• «Δεν είναι η κατάλληλη στιγμή»
• «Δεν χρειάζεται να μιλήσω»
• «Δεν είμαι σίγουρος/η ακόμα»
• «Έτσι είμαι εγώ»

Τα δυσλειτουργικά πιστεύω δεν φωνάζουν.
Λειτουργούν ήσυχα… Και επειδή τα ακούμε χρόνια, τα περνάμε για τη δική μας φωνή.

Πώς επηρεάζουν τη ζωή μας χωρίς να το καταλαβαίνουμε;

Στις αποφάσεις
Επιλέγουμε το ασφαλές αντί για το αληθινό.
Όχι επειδή δεν μπορούμε — αλλά επειδή φοβόμαστε τι σημαίνει.

Στις σχέσεις
Προσαρμοζόμαστε υπερβολικά ή απομακρυνόμαστε.
Δίνουμε για να αξίζουμε ή κρατάμε απόσταση για να μη πληγωθούμε.

Στην αυτό-εικόνα
Είμαστε αυστηροί με τον εαυτό μας, ακόμα και όταν πετυχαίνουμε.
Η εσωτερική έγκριση πάντα αναβάλλεται.

Στο σώμα και στο συναίσθημα
Άγχος, ενοχές, ένταση, πάγωμα.
Το σώμα συχνά ξέρει πριν από το μυαλό.

Μήπως αναγνωρίζεις κάτι από αυτά;

• Πιέζεσαι να τα κάνεις όλα σωστά;
• Νιώθεις συχνά ενοχές χωρίς σαφή λόγο;
• Δυσκολεύεσαι να βάλεις όρια;
• Φοβάσαι την απόρριψη περισσότερο απ’ όσο αντέχεις;
• Ζητάς έγκριση — έστω και σιωπηλά;

Αν ναι, δεν υπάρχει κάτι «λάθος» με εσένα.
Υπάρχει απλώς ένα παλιό σύστημα πεποιθήσεων που συνεχίζει να λειτουργεί αυτόματα.

Το πιο σημαντικό που χρειάζεται να θυμόμαστε

Τα δυσλειτουργικά πιστεύω:

• δεν είναι ελαττώματα
• δεν είναι αδυναμίες
• δεν είναι η αλήθεια μας

Είναι στρατηγικές επιβίωσης που δημιουργήθηκαν σε άλλες συνθήκες, σε άλλη ηλικία, με άλλα δεδομένα.

Και ό,τι μαθαίνεται, μπορεί και να αλλάζει αν το επιλέξεις…

Πάλι με την μέθοδο μάθησης αλλά αντίστροφα αυτή τη φορά…

Χωρίς αυτοκριτική.
Αλλά με επίγνωση.

Η αρχή της αλλαγής δεν είναι η διόρθωση αλλά η  αναγνώριση.

Η στιγμή που λες:

«Α, αυτό δεν είμαι εγώ. Αυτό είναι ένα πιστεύω.»

Εκεί ξεκινά η ελευθερία.
Γιατί όταν βλέπεις τον μηχανισμό, δεν σε ελέγχει πια το ίδιο.

Και τότε έχεις επιλογή:

• να συνεχίσεις από συνήθεια
• ή να αρχίσεις να ζεις πιο συνειδητά

Δεν χρειάζεται να το κάνεις τέλεια… Αλλά αληθινά.

Και μια  ερώτηση bonus!

Δεν χρειάζεται να απαντήσεις τώρα.
Αρκεί να το παρατηρήσεις την επόμενη φορά που:

• αγχώνεσαι
• παγώνεις
• υπερ.-προσπαθείς
• ή ακυρώνεις τον εαυτό σου

Εκεί, συνήθως, κρύβεται η απάντηση.