Η αληθινή αγάπη είναι ελευθερία.
Συχνά δίνουμε αγάπη με όρους.
Λέμε στους ανθρώπους ότι θα τους αγαπάμε αν κάνουν όλα αυτά τα “πράγματα” για να νιώθουμε ασφαλείς.
Το λέμε αγάπη, αλλά η αγάπη δεν θα προσπαθούσε ποτέ να ελέγξει το περιβάλλον… αυτό είναι φόβος.
Η ειρωνεία είναι ότι κάθε ενέργεια που επιλέγουμε για να αποτρέψουμε τον πόνο αναπόφευκτα
θα οδηγήσει ανθρώπους να μας αφήσουν, και να μας βλάψουν…
γιατί κανείς δεν μπορεί να αντέξει κάποιον που προσπαθεί να ελέγξει τα πάντα.

Η Αγάπη Χωρίς Όρους είναι μάθημα Ελευθερίας

Συχνά στις σχέσεις μας, ακόμη και ασυνείδητα, βάζουμε όρους στην αγάπη. Λέμε ότι αγαπάμε κάποιον, αλλά αυτό που πραγματικά εννοούμε είναι ότι θα τον αγαπάμε μόνο αν κάνει ή είναι κάτι συγκεκριμένο. Αυτοί οι όροι μοιάζουν με προστατευτικό μηχανισμό: προσπαθούμε να ελέγξουμε το περιβάλλον μας για να νιώθουμε ασφαλείς.

H  ανάγκη για έλεγχο,  δεν είναι αγάπη. Είναι φόβος.

Ο φόβος της απόρριψης, της προδοσίας, του πόνου.

Και αυτός ο φόβος μας ωθεί να δημιουργούμε όρια και να προσπαθούμε να κρατήσουμε τους άλλους «στη θέση τους».

Η ειρωνεία; Όσο περισσότερο προσπαθούμε να ελέγξουμε, τόσο περισσότερο απομακρύνουμε τους ανθρώπους που αγαπάμε.

Γιατί κανείς δεν μπορεί να αντέξει την πίεση του ελέγχου, ειδικά όταν αυτή παρουσιάζεται ως αγάπη.

Η αληθινή αγάπη είναι ελευθερία.

Είναι το να αφήνεις τον άλλο να είναι ο εαυτός του, χωρίς να χρειάζεται να πληροί προϋποθέσεις ή να ανταποκρίνεται στις δικές σου προσδοκίες.

Είναι η αποδοχή, χωρίς φόβο και χωρίς προσκόλληση στο αποτέλεσμα.

Η αλήθεια είναι ότι οι σχέσεις ανθίζουν όταν επιτρέπουμε στον εαυτό μας και στους άλλους να ζούμε χωρίς περιορισμούς.

Η αγάπη που δίνεται χωρίς όρους δεν είναι μόνο δώρο για τους άλλους, αλλά και για τον ίδιο μας τον εαυτό. Είναι ο τρόπος να βρούμε τη γαλήνη και να δημιουργήσουμε σχέσεις που αντέχουν στον χρόνο.

Δώσε ελευθερία. Δώσε αγάπη.

 

Πόσες φορές εγκατέλειψες κάτι δικό σου, όχι επειδή έπαψες να το θέλεις, αλλά επειδή δεν έμαθες ακόμη να του δίνεις χώρο στη ζωή σου;

Πόσες φορές εγκατέλειψες κάτι δικό σου, όχι επειδή έπαψες να το θέλεις, αλλά επειδή δεν έμαθες ακόμη να του δίνεις χώρο στη ζωή σου;

  Και τώρα τι; Προσπάθησες. Κόπιασες. Έφτασες μέχρι ένα σημείο και τώρα… τίποτα. Δουλειά, παιδιά, υποχρεώσεις, σύντροφος. Και κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά, το δικό σου όνειρο έμεινε στην άκρη. Πάπαλα! Και τώρα; Φτου κι απ’ την αρχή. Να χτίσεις ξανά. Αλλά τι; Και...

Βάλε καφέ…

Βάλε καφέ…

Κι αν δεν χρειάζεται να προσπαθήσεις άλλο; Μήπως τελικά η αυτοβελτίωση έχει γίνει άλλη μία υποχρέωση στη λίστα μας; Να προσπαθείς συνεχώς, να εξελίσσεσαι, να διορθώνεις ό,τι δεν σου αρέσει, να πετυχαίνεις στόχους. Κι αν δεν τα καταφέρνεις, μάλλον δεν προσπάθησες...