Γιατί βάζω εμπόδια εκεί που δεν υπάρχουν;
Μήπως είναι ο τρόπος μου να αποφύγω την ευθύνη του να είμαι καλά;
Μήπως είναι πιο γνώριμος, άρα και πιο “ασφαλής”, ο πόνος;
Ίσως κάποτε έμαθα να ζω στα άκρα.
Να παλεύω, να υποφέρω, να επιβεβαιώνω ότι δεν αξίζω το καλό, ή ότι αυτό θα φύγει μόλις το αγκαλιάσω.
Ίσως τελικά το happy end δεν είναι κάτι που έρχεται από μόνο του, αλλά κάτι που το φτιάχνεις μέρα με τη μέρα.
Όχι χωρίς αμφιβολίες, αλλά παρά τις αμφιβολίες.
Ίσως όλα να ξεκινούν από την παρατήρηση. Από εκείνη τη μικρή παύση πριν αντιδράσουμε. Από την ειλικρινή απορία: «Γιατί με πείραξε τόσο αυτό; Γιατί φοβήθηκα; Γιατί θύμωσα;» Όμως ο άνθρωπος αγαπά την ασφάλεια περισσότερο από την αλήθεια. Προτιμά να ζει μέσα σε γνώριμες...
Μην σε νοιάζει τόσο. Προχώρα. Όχι γιατί όλα θα πάνε εύκολα. Αλλά γιατί η ζωή έχει έναν παράξενο τρόπο να ξεδιπλώνεται μπροστά σε εκείνους που συνεχίζουν να περπατούν. Δεν σου λέω να αφεθείς στη μοίρα. Ψάξε λύσεις... αλλά, χωρίς το φόβο ότι δεν θα πάει καλά, κάπου θα...