Γιατί βάζω εμπόδια εκεί που δεν υπάρχουν;

Μήπως είναι ο τρόπος μου να αποφύγω την ευθύνη του να είμαι καλά;

Μήπως είναι πιο γνώριμος, άρα και πιο “ασφαλής”, ο πόνος;

Ίσως κάποτε έμαθα να ζω στα άκρα.

Να παλεύω, να υποφέρω, να επιβεβαιώνω ότι δεν αξίζω το καλό, ή ότι αυτό θα φύγει μόλις το αγκαλιάσω.

Ίσως τελικά το happy end δεν είναι κάτι που έρχεται από μόνο του, αλλά κάτι που το φτιάχνεις μέρα με τη μέρα.

Όχι χωρίς αμφιβολίες, αλλά παρά τις αμφιβολίες.