Θέλω να υπάρχω!

Οι περισσότεροι άνθρωποι τρέχουμε πανικόβλητοι, να προλάβουμε τον χρόνο για να κάνουμε όλα όσα χρειάζεται μέσα στην μέρα, πολλές φορές χωρίς να πάρουμε ούτε μια αναπνοή.

Όμως τι πραγματικά συμβαίνει;

Συνεχώς χρειάζεται να αποδεικνύω ότι κάνω κάτι καλά;

Ότι πρέπει να προσπαθώ για να είμαι… αν σταματήσω… θα πάψω να υπάρχω, θα παραμείνω στην αφάνεια.

Αλλά τελικά μπορώ να βρω ισορροπία;

Η ισορροπία δεν έχει έναν καθολικό ορισμό.

Για άλλον σημαίνει να μειώσει ταχύτητα, για άλλον να βάλει προτεραιότητες, και για κάποιον τρίτο να μάθει να ακούει τη σιωπή.
Το κοινό σημείο; Να έρθουμε σε επαφή με τον εαυτό μας.

Όμως, το να υπάρχω δεν είναι το ίδιο με το να κάνω.
Η αξία μας δεν αυξομειώνεται με βάση την παραγωγικότητά μας.

Δεν χρειαζόμαστε «πιστοποιητικά κίνησης» για να έχουμε δικαίωμα στην παρουσία.

Υπάρχω όταν νιώθω.
Υπάρχω όταν είμαι παρών σε αυτό που ζω.
Υπάρχω ακόμη κι αν δεν το κοινοποιώ στα social

Kαι για το τέλος ένα tips

Κάνε ένα απλό τεστ στον εαυτό σου, δώσε του εντολή να σταματήσει να κάνει οτιδήποτε για πέντε λεπτά (όχι σκρολ… τίποτα) θα τα κατφέρεις;