Υπάρχουν στιγμές που δεν έχει σημασία τι έχουμε πετύχει ή πόσα ξέρουμε.

Εκείνο που μετράει είναι το αν μπορούμε να σταθούμε για λίγο ακίνητοι, μέσα στη δική μας σιωπή.

Ζούμε σε μια εποχή υπερφόρτωσης.

Ειδήσεις, γνώμες, τάσεις, “σωτήριες” συνταγές για ευτυχία και επιτυχία. Κάθε μέρα μια νέα “υποχρέωση” να φανώ, να αποδείξω, να είμαι “ενεργός”.

Και μέσα σε αυτό το χάος, ξεχνώ να ζω. Ξεχνώ να είμαι.
Πόσοι από εμάς νιώθουμε πως παραιτηθήκαμε λίγο από τον εαυτό μας;

Πως αφήσαμε τις συνήθειες που μας κρατούσαν συνδεδεμένους με την εσωτερική μας δύναμη; Δεν είναι αδυναμία. Είναι ανθρώπινο. Κι ίσως είναι και το σημάδι που χρειάζεται για να επιστρέψουμε

Για μένα, το γράψιμο είναι σαν να πιάνω ξανά το φτυάρι. Δεν ξέρω πού θα βγάλει – αλλά ξέρω ότι αξίζει. Είναι η στιγμή που δεν κάνω κάτι για κάποιο αποτέλεσμα, αλλά επειδή θέλω να υπάρχω μέσα σε αυτό. Να καθίσω με τον εαυτό μου, χωρίς να περιμένω τίποτα.
Μπορεί να μην το διαβάσει κανείς. Ίσως και να μην νοιάζει κανέναν. Όμως νοιάζει εμένα. Κι αυτό είναι αρκετό. Ίσως όμως, χωρίς να το ξέρω, να αγγίξει κι έναν ακόμα. Και τότε, γίνεται αλυσίδα.

Γίνεται μοίρασμα.

Και αυτό έχει δύναμη.

Θα ήθελα να μάθω, εσύ τι κάνεις όταν δεν μπορείς να συγκεντρωθείς στο τώρα;
Ποιες συνήθειες σε επαναφέρουν στη σύνδεση με τον εαυτό σου;
Πώς βιώνεις την ανάγκη να αποσυνδεθείς από την “πληροφοριακή καταιγίδα”;

Άφησέ μου το σχόλιό σου ή μοιράσου τις σκέψεις σου. ”.